vrijdag 20 februari 2015

Somers en Verscheurend

Heb ik dat nu juist gehoord, nog één keer Ochtendkuren met Somers en Verschueren?
Ja hoor, op 20 februari 2015 was  het duo weder in de ether.
Het moet in 1999 geweest, zijn, na het verschijnen van mijn eerste boek dat ik opgebeld werd door de programmamakers, of ik over thuisbevallingen wou komen praten.
Achertaf gezien schrijf ik er liever over, maar dat wist ik toen nog niet. Je kan me aan de praat krijgen, hangt van veel factoren af. Een volle zaal toehoorders is al geen pluspunt, dat wist ik.
Dat ik gratis (!) mee aan de ontbijttafel mocht ook.


 Geaarzeld heb ik wel of ik die vuurdoop aankon maar voor het goed doel wou ik het wel wagen. Want waarom had ik dat boek geschreven? Omdat me honderd keer dezelfde vraag gesteld werd; in Nederland was thuisbevallen de normaalste zaak van de wereld, maar was België daar klaar voor?
De grote pijler is de prenatale begeleiding, daar blijf ik op hameren, ken je zwangere.
Komt ruimschoots aan bod in het boek, al zijn er intussen dingen achterhaald. Gisteren las ik oa over de nieuwe 'NIPT-test' - als goed alternatief voor de risicovolle vruchtwaterpunctie - om een foetus met het syndroomvan Down te detecteren, voor 99,9% betrouwbaar, enkel het prijskaartje van 460 euro is nog een struikelblok.

Zodus trok ik mijn stoute schoenen aan die zaterdagochtend en toog naar Hasselt. Geen kat wist het, echtgenoot uitgezonderd, om halfacht kwam ik aan, iemand loodste me naar een tafeltje helemaal voor mij alleen gereserveerd op een paar meter van de volle zaal. Steelse blikken in mijn richting want zij wisten van de tafel van de sprekers. Getik van bestek, zacht geroesemoes van keuvelende mensen terwijl ik een pistolet tot mij nam. Na de eerste hap kwamen ze me halen voor een eerste ontmoeting met Verschueren. Snel want hij moest zo weer op scene. Een paar technische gegevens over hoe dicht ik tegen de micro aan moest spreken en of ik het meende van dat thuis bevallen. Voor hij me verliet en dat deed mijn hart krimpen, ontviel hem die zin: 'Ik ga je 't vuur eens goed aan de schenen leggen'.
Perplex bleef ik achter. Veel tijd om te bekomen kreeg ik niet, terug naar de tafel en gezien de spreker voor mij er nog niet was zou ik dadelijk aan zet zijn. Ik had er helemaal geen zin meer in, het liefst had ik 'bonjour en adieu' gezegd en mijn schup afgekuist. Besluiteloos zat ik voor mijn bord, had ik maar een gezel meegenomen om te overleggen, iemand om me moed in te spreken.
Het sein, ik moest op, tot overmaat van ramp kwam ik tussen twee mannen te zitten die me om beurten met vragen bestookten, mijn hoofd van links naar rechts met de micro in handen, het is professionals gegeven. Geen van de vragen herinner ik me, geen antwoorden, alleen het gevoel is gebleven en de grote vraag 'wanneer is het over?'.
Later vernam ik dat half Vlaanderen geluisterd had, familie sprak er me over aan, ik zou het 'goed' gedaan hebben maar ik dacht never again en toch heb ik me nog laten vangen.