woensdag 11 november 2015

Brazil world's highest rate of C-section

Men wil het tij keren van the body- consious culture vrouwen die al decennia lang d.m.v. keizersnede willen bevallen. Wat ik nergens lees maar wel hoorde of internationale congressen is dat er na de keizersnede ook snel wat buikvet wordt verwijderd. Met platte buik terug thuis, hm, daar zou menig vrouw voor tekenen. Als je verder leest begrijp je dat niet alleen de vrouwen schuld treffen, het systeem van geplande keizersnedes is er zover ingebakken dat een spontane bevalling er nog moeilijk tussen kan.


             Brazil introduces new cesarian birth rules  (07-2015, BBC news)

"New rules have come into force in Brazil aimed at reducing the country's high number of caesarean births.
Eighty-five per cent ( 85%) of all births in Brazilian private hospitals are caesareans
and in public hospitals the figure is 45%.
The new rules oblige doctors to inform women about the risks and ask them to sign a consent form before performing a caesarean.
Doctors will also have to justify why a caesarean was necessary.
They will have to fill in a complete record of how the labour and birth developed and explain their actions.
Each pregnant woman will now be assigned medical notes which record the history of her pregnancy, which she can take with her if she changes doctors.
The new rules are designed to reduce unnecessary surgical procedures, and ensure pregnant women are aware of the risks associated with caesareans.
However, experts say that a scarcity of maternity beds and wards equipped to deal with natural births means that for many women in Brazil, caesarean birth is seen as the best option.
"The best way to guarantee yourself a bed in a good hospital is to book a caesarean," Pedro Octavio de Britto Pereira, an obstetrician and professor at the Federal University of Rio de Janeiro, said in an interview with BBC Brasil last year.

'Uncivilised and primitive'

Women who want to give birth naturally in a private hospital have reported finding all the beds are reserved for scheduled deliveries.
There have been numerous reports of women going into labour without a caesarean scheduled and being forced to travel from hospital to hospital in search of a bed.
Researchers say many women also see caesareans as more civilised and modern, and natural birth as primitive, ugly and inconvenient.
In Brazil's body-conscious culture, where there is little information given about childbirth, there is also huge concern that natural birth can make women sexually unattractive.
Many doctors prefer caesareans too, as they can plan the time of a birth, and feel more protected from litigation.
Gynaecologist Renato Sa told BBC Brasil: "Doctors are responsible for what happens and in a situation of risk they chose a caesarean, because if there is a death or complication they will be asked why they didn't do this. Doctors are afraid of natural childbirth."

donderdag 15 oktober 2015

gelukkig in de eerste sneeuw


Mogelijk was het 1998, zeker weten de 14de van de maand februari en gezien de papa erbij was ook nog weekend. Met z'n allen in t-shirt op de fiets, op weg naar het ijssalon Sint-Amandus - toen nog gerund in een prachtig herenhuis - om deze warme zonnige dag te vieren bij een lekkere coupe. Al fietsend sprak ik mijn kroost toe: 'Dit gaan jullie zelden nog meemaken: warme zonneschijn op Valentijn.'

KMI, wie volgt het nie?
14 Oktober 2015: de eerste sneeuw van het seizoen, van de eeuw?


Edoch, jaren geleden, nog in volle achterwarens-roep spoed ik me pal overdag naar Leuven voor een vrouw in barensnood en gezien het een tweede kind betrof sta ik volgeladen aan de voordeur, dat spaart tijd.
Goed geraden, ze is nog niet wanhopig, al weet ik niet of deze - leek wel - immer vrolijke dame de expressie 'wanhoop' z/wou etaleren; ze is wel opgelucht dat ik er geraakt ben. Ik anders ook om honderd andere reden want het is, het was geen sinecure om steeds alles achter te laten voor een bevalling, maar ik dwaal af. We praten bij wijl ik uitpak, ik begroet de vriendelijke man, luister met de doptone naar de baby in de buik tussen twee weeën in. Alles staat klaar, als ze nu binnen de minuut zegt 'ik moet persen' dan mag ze dat. De baarkruk - met twee àà's - is zo opgesteld dat ze met de rug naar 't venster zal bevallen. Niet lang daarna zoekt ze bij het slaken van een diepe zucht die gekke stoel zonder zitvlak zelf op. Zonder woorden neemt de man achter haar plaats op een andere kruk.
Het gaat goed, ik voel de juiste hormonen stromen, bij haar, bij hem, bij mij. Een grimas wisselt zich af  met een lach, de man wiegt zijn vrouw. Met weinig woorden wordt een kind geboren en dan volgt de ontlading.
-Wat is het?
-Ah, zie je wel!
-Kijk, hoe mooi!
Ik geef wat aanwijzingen voor de komende moederkoek en kijk haar aan, dan de papa en dan verdwijnt mijn blik naar buiten. Ik kan het niet geloven, kijk, als om me te heroriënteren, naar hen, naar de muur en dan weer naar het venster.
Met de moederkoek in de hand vraag ik hen beide het hoofd te draaien en zeg:
-Zien jullie wat ik zie?
-Oh!
-Dan ben ik niet aan het hallucineren. Bij elke verjaardag kunnen jullie het vertellen: kind, tijdens jouw geboorte, de 24ste oktober 2003, nog voor het donker werd, viel de eerste sneeuw van het jaar!


dinsdag 18 augustus 2015

Kathleen Ferrier - Kindertoterlieder




"Nun will die Sonn' so hell aufgeh'n"
Nun will die Sonn' so hell aufgeh'n
als sei kein Unglück die Nacht gescheh'n.
Das Unglück geschah nur mir allein.
Die Sonne, sie scheinet allgemein.
Du musst nicht die Nacht in dir verschränken
musst sie ins ew'ge Licht versenken.
Ein Lämplein verlosch in meinem Zelt,
Heil sei dem Freudenlicht der Welt.
 
Friedrich Rückert

dinsdag 5 mei 2015

5 mei en Kate gaat al naar huis

Het blijft erin. In mei leggen alle vogels een ei maar op vijf mei wordt elke vroedvrouw in de bloemetjes gezet. Figuurlijk toch. Hier zit er één voor het scherm, en ergens ver weg, in Ecuador is er zich eentje aan het klaarmaken voor een grote comeback na drieënhalve maand stage, het vrolijke nichtje. Je moet tegenwoordig wat om aan je aantal bevallingen te komen. Ze heeft ze op zak en straks in mooie letters ook een diploma 'vroedvrouw'.

Griet in Ecuador met baby Santiago 13maart15
Eergisteren werd ik in die hoedanigheid aangesproken door een studente die er nu vijf jaar universiteit heeft op zitten en nog voor vroedvrouw wil gaan. Ik weet niet of ik ze moet aanmoedigen.
De medicalisering van de bevalling is wijd verspreid. Hoor ik het nichtje in bikini via Skype over haar nachtdienst praten, de mooie natuurlijke bevallingen die steevast eindigen in een pijnlijke curettage zonder verdoving. Ginds ondergaat iedereen dat lot omdat ze na één dag het ziekenhuis verlaten en men het risico op postpartale bloedingen wil vermijden.
Hier ten lande stuitligt de beslissing van Maggy De Block om de opname van elke kraamvrouw te limiteren tot drieënhalve dag op veel weerstand. Gisteren en dagen ervoor op de radio, in de krant, vandaag op tv. Ik geloof mijn oren en ogen niet. Kate Middleton gooit ongewild olie op 't vuur tot groot ongenoegen van journaliste Catherine Ongenaé, die het over iets anders heeft dan de financies want daar komt het op neer. Thuis zijn is duur als je geen hospitalisatieverzekering hebt.
Het is niet de vroedvrouw die duur is - hoorde ik daar iemand zeggen dat ze onderbetaald is? - want ze werkt aan terugbetalingstarief, van haar zal het niet afhangen. Ze doet als experte een prima begeleiding van moeder en kind, geeft nu en dan een bad aan het kind, borstvoedingsadvies, navelstrengverzorging, palpeert de baarmoeder, verzorgt indien nodig de episiotomie, hoort de ouders aan, een uur als 't moet en dat allemaal zonder te rekenen. Wat maakt die halve dag dan zo duur?
Het is de kraamzorg. Ik zag de woordvoerster van Familiehulp heel ernstig 'ja' knikken.
Ach.
Hoeft het verder betoog?

donderdag 5 maart 2015

De Witte

Hoera, het ei is gebroken!
'Nog wat verfomfaaid en bijna even kaal als zijn papa', schrijft mijn schoondochter vanuit het kraambed, Eind februari vroeg ze me Whats'Apps-gewijs het recept van zoons' favoriete wortelcake. Als dat geen voorteken was; ze wou bakken.
De volgende dag vroeg ik of de cake geboren was. Er kwam geen antwoord, veelbelovend.
Op 1maart werd 'Hij' geboren, mijn vijfde kleinkind, zonder wortel in de hand maar wel tien vingers en tien tenen rijk.


Kaal is hij niet, wel honderden korte haartjes sieren zijn bolleke maar ze zijn spierwit zoals die van zijn papa toen. De reflexen zijn top, zijn houding beschermend,; hij onstpant zich in koesterende armen en kromt zich bij wisseling ervan. Nog geen etmaal na zijn geboorte kijken wij - hij en ik - mekaar diep in de ogen. Hij luistert wijl ik hem een lied influister maar de betekennis van de woorden 'Slaap, kindje, slaap' zijn nog niet helemaal tot hem doorgdrongen.
Slapen is zelden aan de orde op kamer zoveel van de derde verdieping in het grote ziekenhuis, maar wie kan dat als het Grote Geluk is toegeslagen.

vrijdag 20 februari 2015

Somers en Verscheurend

Heb ik dat nu juist gehoord, nog één keer Ochtendkuren met Somers en Verschueren?
Ja hoor, op 20 februari 2015 was  het duo weder in de ether.
Het moet in 1999 geweest, zijn, na het verschijnen van mijn eerste boek dat ik opgebeld werd door de programmamakers, of ik over thuisbevallingen wou komen praten.
Achertaf gezien schrijf ik er liever over, maar dat wist ik toen nog niet. Je kan me aan de praat krijgen, hangt van veel factoren af. Een volle zaal toehoorders is al geen pluspunt, dat wist ik.
Dat ik gratis (!) mee aan de ontbijttafel mocht ook.


 Geaarzeld heb ik wel of ik die vuurdoop aankon maar voor het goed doel wou ik het wel wagen. Want waarom had ik dat boek geschreven? Omdat me honderd keer dezelfde vraag gesteld werd; in Nederland was thuisbevallen de normaalste zaak van de wereld, maar was België daar klaar voor?
De grote pijler is de prenatale begeleiding, daar blijf ik op hameren, ken je zwangere.
Komt ruimschoots aan bod in het boek, al zijn er intussen dingen achterhaald. Gisteren las ik oa over de nieuwe 'NIPT-test' - als goed alternatief voor de risicovolle vruchtwaterpunctie - om een foetus met het syndroomvan Down te detecteren, voor 99,9% betrouwbaar, enkel het prijskaartje van 460 euro is nog een struikelblok.

Zodus trok ik mijn stoute schoenen aan die zaterdagochtend en toog naar Hasselt. Geen kat wist het, echtgenoot uitgezonderd, om halfacht kwam ik aan, iemand loodste me naar een tafeltje helemaal voor mij alleen gereserveerd op een paar meter van de volle zaal. Steelse blikken in mijn richting want zij wisten van de tafel van de sprekers. Getik van bestek, zacht geroesemoes van keuvelende mensen terwijl ik een pistolet tot mij nam. Na de eerste hap kwamen ze me halen voor een eerste ontmoeting met Verschueren. Snel want hij moest zo weer op scene. Een paar technische gegevens over hoe dicht ik tegen de micro aan moest spreken en of ik het meende van dat thuis bevallen. Voor hij me verliet en dat deed mijn hart krimpen, ontviel hem die zin: 'Ik ga je 't vuur eens goed aan de schenen leggen'.
Perplex bleef ik achter. Veel tijd om te bekomen kreeg ik niet, terug naar de tafel en gezien de spreker voor mij er nog niet was zou ik dadelijk aan zet zijn. Ik had er helemaal geen zin meer in, het liefst had ik 'bonjour en adieu' gezegd en mijn schup afgekuist. Besluiteloos zat ik voor mijn bord, had ik maar een gezel meegenomen om te overleggen, iemand om me moed in te spreken.
Het sein, ik moest op, tot overmaat van ramp kwam ik tussen twee mannen te zitten die me om beurten met vragen bestookten, mijn hoofd van links naar rechts met de micro in handen, het is professionals gegeven. Geen van de vragen herinner ik me, geen antwoorden, alleen het gevoel is gebleven en de grote vraag 'wanneer is het over?'.
Later vernam ik dat half Vlaanderen geluisterd had, familie sprak er me over aan, ik zou het 'goed' gedaan hebben maar ik dacht never again en toch heb ik me nog laten vangen.