maandag 20 oktober 2014

Heet van de naald

Ergens, op pagina zoveel schreef ik dat je vroedvrouw blijft voor het leven. In Frankrijk dacht ik: ''t is niet waar, ik kan zonder', opgelucht zelf dat ik niet meer met de gsm naast mijn oren moest slapen die me in 't holst van de nacht uit mijn dromen rukte. Was ik daar even van 'verlost', ik had ander katten te geselen.
Maar het bloed kruipt waar het niet gaan kan. Amper terug in België of ik vroeg het statuut van zelfstandige aan. Daar begon de kruistocht: hoe maak ik me kenbaar en bijna had ik weer een folder klaar met hààr die toèn alles van publiciteit, folders, layout website... op zich nam, die vruchten die nog geplukt worden - ik schrijf er ooit nog eens een lijvig stukje over, ik ben de vijftig dik voobij, wee(t) u.

Door die hete naald voel ik dat vroedvrouwenbloed weer
opborrelen, niet bepaald in de positieve zin.

Hebt u het gehoord?
'...Wegens besparingen in de gezondheidszorg zullen kraamvrouwen zonder complicaties een halve dag vroeger naar huis moeten. Het remgeld voor de gynaecoloog zal verhogen naar 12 euro...' Voorbeelden volgen van ons omringende landen - ongeveer al onze buurlanden - waar dit al lang traditie is maar hier maakt men zich zorgen. Zodoende moet er een professor, niet de eerste de beste, dé professor van de KUL - Leuven, bijgehaald worden die zich uiteraard ook zorgen maakt want de huisarts is hier niet echt klaar voor, hoe moet de geelzucht van de kleine opgevolgd worden, en dit gaat veel geld kosten, heel veel, herhaalt hij etc...
Huisartsen? Geen woord over de vroedvrouwen, ik spel het even voor de dokter mocht hij nog nooit over het specimen gehoord hebben: v, r, o, e, d, v, r, o, u, w.
Misschien werken er wel honderd in uw ziekenhuis. Wel collegiaal van u, de huisartsen zullen u dankbaar zijn en toch durf ik te beweren dat de specialist in eutocie, mijnheer de professor, toch wel, de vroedvrouw is die u niet wenst te vernoemen.
Er staat een heel leger aan vroedvrouwen klaar dat zich zit nu al in de handen wrijft.
Eindelijk, eindelijk. Tegelijkertijd maken ze zich ook een beetje zorgen want hoe zit dat met die halve dag als heel het land weet dat niemand voor 14u ontslagen mag worden want dat scheelt een ligdagprijs, hoe zal dat in de praktijk verlopen? Waar zullen die vrouwen naartoe verwezen worden?

Hebt u het gezien?
Het journaal dan, die de socialistische mutualiteit aan bod laat komen. Daar ook zorgen maar eureka, de man zijn woordenschat is het woord 'vroedvrouw' rijk. We komen er.
Edoch niet te vroeg juichen. Nu al zijn organisaties druk aan het bellen om de centen binnen te rijven, de oneerlijke strijd tussen gesubsidieerde kraamcentra en ongesubsidieerde zelfstandige vroedvrouw op de spits gedreven.
Wie zal het halen denkt u.
Ik heb zo'n flauw vermoeden dat de kraamcentra (met hun vroedvrouwen in loondienst, die en masse hun ontslag zouden moeten aanbieden zodat kraamcentra niet anders kunnen dan, zoals vroeger, weer met zelfstandige vroedvrouwen werken), gesponserd door uw en mijn geld...



dinsdag 7 oktober 2014

De Vroetelvingertjes


Heel, heel lang geleden, pakweg dertien jaar terug, toen ik nog barstte van ontembare energie deed ik Ilse een belofte: 'Als ik er niet in slaag om met Expeditie Robinson naar Maleisië te vertrekken - ik was bij de laatste 20 van de 30.000 inschrijvingen, had dus ik één kans op twee - dan kom ik je helpen voor de geboorte van je derde kind'.
Niet dat ik tijd op overschot had want het tweede boek moest af. Vandaar denk ik dat de week voor de definitieve schifting mijn lijf niet mee wou.
Mijn rug geblokkeerd, twee bezoeken aan de ostheopaat ten spijt en van slapen kwam er ook niet veel in huis wat maakte dat ik glansrijk buisde en een reis boekte naar een ver land: Zuid-Afrika.
Ik zou dit niett neergeschreven hebben had ik ll. tijdens het zoldersnuisteren in mijn Franse hoeve een àndere kartonnen doos gesorteerd. Het werd deze met de fotoalbums en vele eveloppes waarin een  folder: 'Dienste beskikbaar'. Hehe.

'Waar is de tijd?!!' Ik ben op een leeftijd gekomen dat ik me die vraag dagelijks kan stellen.
Heerlijke reis was het en hoe ik van de Afrikaanse taal hield.
Het begon al bij het afhalen van de twee pagadders met baby in de koets aan de kleuterschool. Boven een regenboog las ik in het groot: 'De Vroetelvingertjes'. Geniaal gewoon want wat doet een kind anders dan wroetelen?


Aan Ilse vroeg ik waar ze had moeten bevallen in Oudtshoorn had het niet thuis kunnen doorgaan.
Twee mogelijkheden: in een privékliniek of in het staatshospitaal. Beide wou ik bezoeken. Van het privéziekenhuis herinner ik me de inkomhall als van een hotel met  meubilair en vloerbekleding. Een hostess kwam me tegemoet maar bij nadere kennismaking bleek het een vroedvrouw te zijn. Ze droeg een uniform met epauletten waarop kleurige onderscheidingen. Niet iemand die zo dadelijk bloed en tranen over haar heen wil. Gastvrij maar toch ook wat steriel liet ze me de verloskamer en de skone bemeubelde kamers zien waar bevallen vrouwen mochten kramen. Het was overduidelijk een ziekenhuis voor de blanke man, pardon, vrouw. Tien partussen (bevallingen) per maand, beantwoordde  ze mijn vraag, dus 120 per jaar  en ze doen geen epidurales, behalve voor sectio's, dokters doen de bevallingen, moeders blijven een dag of vier op de kraamafdeling, meer kunnen ze zich doorgaans niet veroorloven. In de volgende kamer ligt een mama in een zorgvuldig opgemaakt bed  tv te kijken in het halfduister, haar baby ligt in een aanpalend kamertje, een groot gordijn scheidt  twee bedden. Het andere bed is leeg. Bij het afscheid nemen wordt me een heuse folder overhandigd:
'Die Kraamsaal is in 'n baie skilderagtige, mooi gedeelte van die hospitaal ingerig. Daar is 22 beddens waavan 4 privaatkamers en 1 semi-privaat is - elk met hul badkamer en toiletgeriewe. Daar is 3 volledig toegeruste kraam kamers - 'n gerieflijke wagkamer vir besoekers. Die neonatale eenheid is apart en kan maksimum van 12 babas akkomodeer.'

Van een heel ander allooi was het staatsziekenhuis alwaar een hartelijke sister Gerber me zonder folder ontving. Overbodig was haar  informatie dat voornamelijk kleurlingen  kwamen bevallen; 160 partussen per jaar, 20% sectio's, mannen worden verzocht niet bij de bevalling aanwezig te zijn.
'Een vrouw is sterker zonder haar man', verklaarde de sister weinig skilderagtig; 'ze klagen minder en een man loopt ons maar voor de voeten'.
Heb ik mijn lach onderdrukt? Nee hoor en zij ook niet.