donderdag 14 februari 2013

baby's first bath.

Het eerste boek dat ik me na mijn studies aanschafte was 'Shantala'-1976 van de Franse gynaecoloog Leboyer (° 1918), babymassage geïnspireerd op de Aziatische cultuur. Twee jaar later profileert hij zich als de kruisvaarder van de 'zachte geboorte' met het boek 'Geboren worden zonder pijn.. De man van gedempt licht, stilte, baby op buik, navelstrengbehoud én bad na de geboorte...
Ik dank mijn toenmalige leerkracht van psychologie dat ze die gloednieuwe aanpak onder onze aandacht bracht. Overbodig te zeggen dat ik naar haar lessen uitkeek. Uiteraard vond men geen wetenschappelijke bewijzen over het 'nut' van een zachte geboorte. Indertijd werd me ook het 'nut' van borstvoeding niet onderwezen, ik hoorde wel alles van kunstmelk uit het hoofd te kennen maar hoe een kind aan te leggen...heb ik mezelf moeten aanleren.  Maar ik wijk af.
Later werd de zachte-geboorte-uitvinder verguisd omdat hij zich enkel op het welzijn van de baby zou gefocust hebben en de moeder in de 'kou' liet staan.
Het was Michel Odent (°1930, Franse chirurg, beroemd om zijn onderwaterbevallingen in Pithiviers vanwaar het boek: 'Baren in beweging') die Leboyer weer op zijn standbeeld plaatste.
Twee mannen die mijn levensloop bepaald hebben. Toeval of niet, beide mannen wonen nu in Engeland. Water als bindingsfactor.
Ondanks schending van auteursrechten of wat ook blijf ik dit filmpje van Sonja Rochel - dat toch weer youtubes-gewijs opduikt - posten omdat een bad geven geen strijd mag zijn maar net een (her)beleving voor de baby en hoplelijk ook voor de moeder.
Een bad geef je met respect voor het kind terwijl je constant alert bent voor zijn lichaamstaal.
Jullie niet maar ik leerde het wel op school:
'Het Babybad'.
Erg technisch werden we erop voorbereid, eerst als verpleegsterstudente, quasi op dezelfde manier als vroedvrouwstudent. Het nut van een techniek heb ik naar waarde leren schatten want wat doe je als je een druipnatte baby uit het bad haalt en pas dan merkt dat je de onontbeerlijke handdoek vergeten bent?
Ik heb veel baby's zien huilen en rillen bij het dagelijks verplichte bad op materniteit en als je streefdoel een zachte geboorte/bevalling is dan wil je de lijn doortrekken in de kraamperiode; moeder en baby in de watten leggen, stress vermijden en het woord 'moeten' op stal zetten.
In mijn eerste boek hield ik een pleidooi voor het niet dagelijks wassen van de baby om verschillende reden, oa de afkoeling van de baby. Mijn boeken zijn btw ook niet wetenschappelijk maar betreffende dat punt is wat kritiek gekomen.
Een studente vroedvrouw durfde de zin en onzin van het babybad bij de pediater aankaarten met als voorspelbaar resultaat: gebuisd.
Een ander ziekenhuis wou kost wat kost bewijzen dat er geen sprake kon zijn van temperatuurverlies bij baden en legde iedereen het temperaturen van de baby voor en na het bad op. Toen de hoofdvroedvrouw me met klem overtuigde dat er niet één keer sprake was geweest van warmteverlies heb ik haar gerepliceerd dat de verwarmde babykamers van het ziekenhuis niet te vergelijken zijn met huiskamertemperaturen tgv de aanbevelingen van K&G met hun 18° en handen-boven-dekens-en -baby-op-rug-dictatuur.
Maar daar ging het niet eens om. Het kind is niet vuil, wel integendeel: het kind wordt met een beschermende laag vernix - huidsmeer - geboren. Onzin om die natuurlijke protectie te verwijderen. Dus daar volgende wij Leboyer niet die meteen na het huid-op-huid-contact de baby baadde in de verloskamer.
Bij  'ons' , dwz, de thuisbevallers werden de baby's soms vier dagen niet gewassen maar àls het er dan van kwam dan was het feest. Een goed verwarmde kamer, handdoeken en kleertjes op de verwarming, of tijdens de zomer rond een kersepittenzakje gewikkeld. Voorzichtig ontkleden en nog behoedzamer de baby in het water. Och, ik genoot er zelf van, mij kon je niet straffen met een babybad.
Maar zoals deze vrouw hierboven een baby baadt, dat is een lust voor het oog.
Ik kan er blijven naar kijken.