donderdag 14 februari 2013

baby's first bath.

Het eerste boek dat ik me na mijn studies aanschafte was 'Shantala'-1976 van de Franse gynaecoloog Leboyer (° 1918), babymassage geïnspireerd op de Aziatische cultuur. Twee jaar later profileert hij zich als de kruisvaarder van de 'zachte geboorte' met het boek 'Geboren worden zonder pijn.. De man van gedempt licht, stilte, baby op buik, navelstrengbehoud én bad na de geboorte...
Ik dank mijn toenmalige leerkracht van psychologie dat ze die gloednieuwe aanpak onder onze aandacht bracht. Overbodig te zeggen dat ik naar haar lessen uitkeek. Uiteraard vond men geen wetenschappelijke bewijzen over het 'nut' van een zachte geboorte. Indertijd werd me ook het 'nut' van borstvoeding niet onderwezen, ik hoorde wel alles van kunstmelk uit het hoofd te kennen maar hoe een kind aan te leggen...heb ik mezelf moeten aanleren.  Maar ik wijk af.
Later werd de zachte-geboorte-uitvinder verguisd omdat hij zich enkel op het welzijn van de baby zou gefocust hebben en de moeder in de 'kou' liet staan.
Het was Michel Odent (°1930, Franse chirurg, beroemd om zijn onderwaterbevallingen in Pithiviers vanwaar het boek: 'Baren in beweging') die Leboyer weer op zijn standbeeld plaatste.
Twee mannen die mijn levensloop bepaald hebben. Toeval of niet, beide mannen wonen nu in Engeland. Water als bindingsfactor.
Ondanks schending van auteursrechten of wat ook blijf ik dit filmpje van Sonja Rochel - dat toch weer youtubes-gewijs opduikt - posten omdat een bad geven geen strijd mag zijn maar net een (her)beleving voor de baby en hoplelijk ook voor de moeder.
Een bad geef je met respect voor het kind terwijl je constant alert bent voor zijn lichaamstaal.
Jullie niet maar ik leerde het wel op school:
'Het Babybad'.
Erg technisch werden we erop voorbereid, eerst als verpleegsterstudente, quasi op dezelfde manier als vroedvrouwstudent. Het nut van een techniek heb ik naar waarde leren schatten want wat doe je als je een druipnatte baby uit het bad haalt en pas dan merkt dat je de onontbeerlijke handdoek vergeten bent?
Ik heb veel baby's zien huilen en rillen bij het dagelijks verplichte bad op materniteit en als je streefdoel een zachte geboorte/bevalling is dan wil je de lijn doortrekken in de kraamperiode; moeder en baby in de watten leggen, stress vermijden en het woord 'moeten' op stal zetten.
In mijn eerste boek hield ik een pleidooi voor het niet dagelijks wassen van de baby om verschillende reden, oa de afkoeling van de baby. Mijn boeken zijn btw ook niet wetenschappelijk maar betreffende dat punt is wat kritiek gekomen.
Een studente vroedvrouw durfde de zin en onzin van het babybad bij de pediater aankaarten met als voorspelbaar resultaat: gebuisd.
Een ander ziekenhuis wou kost wat kost bewijzen dat er geen sprake kon zijn van temperatuurverlies bij baden en legde iedereen het temperaturen van de baby voor en na het bad op. Toen de hoofdvroedvrouw me met klem overtuigde dat er niet één keer sprake was geweest van warmteverlies heb ik haar gerepliceerd dat de verwarmde babykamers van het ziekenhuis niet te vergelijken zijn met huiskamertemperaturen tgv de aanbevelingen van K&G met hun 18° en handen-boven-dekens-en -baby-op-rug-dictatuur.
Maar daar ging het niet eens om. Het kind is niet vuil, wel integendeel: het kind wordt met een beschermende laag vernix - huidsmeer - geboren. Onzin om die natuurlijke protectie te verwijderen. Dus daar volgende wij Leboyer niet die meteen na het huid-op-huid-contact de baby baadde in de verloskamer.
Bij  'ons' , dwz, de thuisbevallers werden de baby's soms vier dagen niet gewassen maar àls het er dan van kwam dan was het feest. Een goed verwarmde kamer, handdoeken en kleertjes op de verwarming, of tijdens de zomer rond een kersepittenzakje gewikkeld. Voorzichtig ontkleden en nog behoedzamer de baby in het water. Och, ik genoot er zelf van, mij kon je niet straffen met een babybad.
Maar zoals deze vrouw hierboven een baby baadt, dat is een lust voor het oog.
Ik kan er blijven naar kijken.

vrijdag 1 februari 2013

Dubbel vreugd

Heb ik me afgejakkerd die dag, het heeft geen vijf minuten gescheeld of ik had niets gehoord.
Op andere dagen had ik niet getwijfeld maar laat me nu net die dag extra veel werk hebben en zij ook die woensdag 9 januari, ze zou vroegstens om 12.45u thuis zijn. Een kwartier tijd zou ik hebben om de doptone op haar buik te planten want Tim moest stipt om 13u vertrekken om zijn nieuw contract te gaan tekenen en hij is de man van 'samen uit-samen thuis', toch wat zwangerschappen aangaat.
Om 12.40 belde ik bij mijn laatste patiënt aan. Schets mijn vreugde toen die niet opendeed, ook niet na een tweede keer bellen. Een paar snelheidsbeperkingen schendend maakte dat ik pal 12.55u aan de deur stond. Nog met jas aan want elke seconde telde. Ze was ook nog geen 12 weken ver, mijn dochter, dus was het best mogelijk nog niets te horen.
Is er een mooier geluid dan de hartenklop van je kleinkind in de schoot van je dochter?
Iedereen blij, Tim vertrok met een iets grotere glimlach dan ervoor.


De volgende dag zou ze voor een echo gaan.
Toen ze nadien me belde moet ik een paar keer gezegd hebben 't Is ni waar, 't is ni waar', ze lacht er nog mee en we hebben zitten zoeken in de familie, rechte lijn en zijlijn waar nog tweelingen voorkwamen.
In rechte lijn langs onze kant noch haar vaders' kant: niemand, wèl in de zijlijn. Zo heb ik een nicht die in de jaren '80 ONVERWACHT van een tweeling beviel. 'Mevrouw, er zit nog een kindje in' als je je baby eruit hebt geperst, zij heeft het meegemaakt en ik ook als student vroedvrouw en meermaals in Oeganda waar de kans op tweelingen in die streek 1/8 was.
Zo is er een kozijn van haar vader met vijf kinderen waarvan de laatste een tweeling. En mijn neef zijn kleinkinderen: 2 maal een tweeling...
Maar hij, Tim, heeft een tweeling broer-en zus.

-Goh, mama, toen de gynaecoloog me het vlies toonde tussen de tweeling was ik al blij dat het geen Siamese tweeling was..
-Maar kind toch, wat een gedachten.
Met de tweede echo weten we nu meer: ze zijn al beide 6.5 cm groot en komen waarschijnlijk uit hetzelfde eitje, dus een identieke tweeling. 'Hoera' sms-t ze me en voorwaar, ze straalt.


On est parti. Sinds mijn laatste consultatie bij haar thuis had ik dat gevoel; de baarmoeder zit al flink boven de pubis en we hebben de twee hartjes apart kunnen beluisteren.
't Is feest.

http://diep-rood-leen.blogspot.be/2007/10/gisteren-was-mijn-dochter-zwanger.html