woensdag 30 juli 2008

I'm only a child

Vooruit dan maar. Een stokjeshype. Eentje werd me toegeworpen door:
een sensitieve meid: Tijdtussendoor http://tijdtussendoor.blogspot.com/
in alfabetische volgorde geef ik graag mijn stokjes door:

http://geefonsheden.blogspot.com/
omdat lijstjes bij het leven horen, boodschappen doen ook. Amelie Poulain is niet ver weg. Mijn lijstjes zijn veelkleurig, ik pak al eens graag een dikke viltstift vast om het belang van de aan te kopen waar te onderstrepen. Het papier zelf is al eens geel, wit of groen.
http://geweld.blogspot.com/
omdat Karel mijn leven deelt, boodschappen doet voor mij en me naar de avond doet verlangen.
Edoch, wàt hij schrijft is me niet duidelijk maar het klinkt wel mooi en 't wordt schoon verpakt.
http://moosability.blogspot.com/
omdat dit het eerste kind was waar ik voor viel, met vlinders en al in de buik, je moet het maar doen als pasgeborene!
http://sensotheque.blogspot.com/
omdat erotiek een beetje meer aan bod mag komen in blogland. Rafaëla houdt ons met haar sensuele pen wakker.
http://www.vliegendeiland.blogspot.com/
omdat blogbaas me naar andere werelden leidt, een heerlijke wereld van escaping absurdity.
http://zapnimf.wordpress.com/
omdat ze me graag op de vingers tikt, die toffe madame die schrijven kan zoals geen ander vrouw kan. Ik heb het haar gezegd: 'schrijf een boek!', maar ze wil niet luisteren.
http://www.zinloos.be/wordpress/
omdat lachen gezond is. Deze meneer doet me schuddebuiken.

for serious matters kijk ook eens naar 'I'm only a child':
http://www.liveleak.com/view?i=736_1212430151

zaterdag 26 juli 2008

Yes, go!

Voor alles is een eerste keer. Geboren worden, ademhalen, likken, zuigen, slikken, kruipen, lopen, lezen, schrijven, menstrueren, liefhebben, verwachten en baren…met een laptop in de kamer.
Hij aan het nachttafeltje tokkelend op zijn mobiele pc.
Zij, voorover geleund op de zitbal, ik haar rug masserend met een engels welruikend mother-massage-oil. Wrijvend op het pijnlijke traingelpunt van haar onderrug gaan mijn gedachten met mij op de loop.
Ik zit weer in haar sofa, luister met open mond naar haar vissersverhaal. Ierse vissers schuimen de verloskamers af op zoek naar vruchtvliezen van kinderen die met de helm geboren zijn. Want dat zijn gelukskinderen.
Ik kan dat beamen, dat verhaal gaat al lang mee. De Ierse vissers menen het geluk een handje te kunnen toesteken met zo’n vruchtvliezen aan boord.
Het bijgeloof van vissers is groot weet ik van Karel, geboren Oostendenaar.
Zo mag je bv. vissers nooit een goede reis toewensen bij vertrek want dan keren zij de boot om aan wal te blijven.
Een beweging op bed brengt me terug bij het hier en nu.
Hij kijkt op van zijn scherm. Of hij nog aan het werk is? vraag ik hem daarbij op de laptop duidend.
Nee, hoor, hij volgt het sportnieuws. Vandaag opent het cricketseizoen.
Ik zie ze knikken en glimlachen.
Meent ze dat nu? Kan ze er zich werkelijk mee verzoenen?
Wil ze er haar man niet bij om haar te steunen? Wil ze zijn troostend woord niet horen,
zijn hand vasthouden om in te knijpen? Is het het gebrek energie dat haar doet besluiten zich bij de situatie neer te leggen?
Moet ik het in haar plaats doen?
Zou ik hem moeten vragen met die laptop en cricket naar beneden te gaan zodat zij in alle rust en bewust kan baren?
Stel dat hij goal! gaat roepen ipv hààr te coachen.
De arbeid schiet niet echt op, ze heeft nu al zeven uur weeën voor 4cm ontsluiting en dat voor een derde kind. Haar tweede heeft ze in twee uur tijd kunnen baren. Wat is er aan de hand?
Is die laptop een belemmerende factor of wat?
Hoe moet ik dat aan de man brengen? En in hoeverre spelen mijn eigen gevoelens mee?
Zou mijn ergernis ook een belemmerende factor kunnen zijn?
Mijn aversie tegenover alles wat maar football-alike is op TV sinds hij die absoluut-noodzakelijke-voetbalmatch bij vrienden moest zien terwijl ik in arbeid was van onze eerste kleine, alleen thuis?
Ik verlaat de kamer. Met reden, want ik moet toch een drietal consultaties afbellen, dat kan ik evengoed in mijn wagen doen, waar de dossiers liggen. Het geeft me de kans om de situatie eens goed te overdenken en hèn hun ding te laten doen tijdens mijn afwezigheid.

In een of ander verloskamer van één of ander een ziekenhuis merkte ik ooit hangend aan het plafond een TV mét DVD-speler op.
Een ongerijmdheid van jewelste vond ik dat toen of was ik niet meer mee met mijn tijd?
- Dat is voor de epidurales, antwoordde de ziekenhuisvroedvrouw,
- als ze zich vervelen kunnen ze een film zien.

Ik bel Alinoë voor de stand van zaken; ontsluiting en laptop. We zoeken naar oplossingen maar menen dat we de dingen moeten laten gebeuren als de vrouw er zich niet aan stoort.
Ok, ik kan er weer tegen, het deed goed de dingen te kunnen verwoorden, haal eens diep adem en hou me klaar voor het vervolg van de arbeid. Laat maar gebeuren.
Tijdens mijn afwezigheid is ze even op bed gaan liggen om te ontdekken dat ze dat niet aangenaam vond, dus heeft ze haar oorspronkelijke positie weer ingenomen.
Goed, ze heeft bewogen.
Hij ook, hij is een kwartslag gedraaid, heeft zijn hand naar haar uitgestrekt en zij heeft die vastgenomen ...om niet meer los te laten.
Ik prijs haar in gedachten: goed meid, hou maar vast.
Ik zie hem nog eenmaal omkijken naar zijn laptop, maar dan merk ik dat hij het spel heeft losgelaten en zich mentaal voor haar open stelt. Vanaf nu kan het gebeuren.
-Yes, go! sein ik haar telepatisch.
Geen half uur later wordt het kind geboren, met de helm. Hun derde zoon. Hun gelukskind.
- We hebben nog geen naam, maar gezien Mandela vandaag 90 wordt wil ik hem graag Nelson noemen, wat vind je daarvan? vraagt hij haar.

woensdag 23 juli 2008

Traag.

Traagzaam traag. Langzaam. Ik sta er steeds van te kijken. Hoeveel zijn we al opgeschoten?
Eén meter en hij blijft weer staan want hij heeft iets te zeggen.
Maar zie, daar komt een jonge deerne van negentig jaar af in het gezelschap van hààr dochter.
Terstond laat pa mijn arm los, hij wil niet hulpbehoevend lijken in het bijzijn van vrouwen ongeacht de leeftijd.
Zolang er geen vrouw in de buurt is mag mijn arm een steun wezen.
- Ah, daar heb je madame Dekeyzer, sneert hij. Als ik ze tegenkom zeg ik:
- Bonjour Madame l’Impératrice du village. Moet je ze zien eten aan tafel!
Hij brengt zijn reumavinger aan zijn mond, doet zijn lippen opzettelijk trillen, brengt stout de vinger bij zijn neus …
Ik wil het niet meer zien.
- Ik meende dat ze jou aan een tafeltje apart hadden gezet?
- Ja, maar ik heb toch nog zicht op de andere tafels en ze zit geen twee meter van mij.
Ik praat niet met haar want ze wil altijd met mij gaan wandelen.
- Waarom zou je dat niet doen, toch fijn met z’n tweeën?
- En als ze valt, wie is er dan verantwoordelijk denk je?
- Zouden ze jou verantwoordelijk kunnen achten denk je?
- Ah ja natuurlijk.
Natuurlijk. Vader gelooft niet zozeer in de goedheid van de mens.
Er is maar één conclusie mogelijk: hij zou in fout zijn.
De ware toedracht ken ik, hij valt zelf regelmatig en wil haar vast en zeker behoeden
van een gezamenlijk valaccident
dus gooit hij het over die boeg.
Wil ook niet op vrouwen vallen, hij heeft er zelf nog één.
Hij stopt voor de twintigste keer op die twintig meter, nu bij de rode beuk.
Ik weet al wat hij zeggen zal.
- Toch een prachtige boom, hé.
- Wel honderd jaar oud, pa, zeg ik zoals de vorige keer.
- Maar nee gij, wel tweehonderd!
- Heeft twee oorlogen meegemaakt.
Dan kun je zo’n boom al eens met andere ogen bekijken.
In gedachten zie ik soldaten schuilen onder het bladerdek.
Maar pa heeft me nog veel te vertellen.
- En die daar, van dat standbeeld, is gestorven in het jaar dat mijn vader geboren werd, in 1889!

Terug in de kamer ploft hij in de zetel. Terwijl Karel de kast voor zijn encyclopedieën ineen timmert begint hij
een klaagzang over de oplichterij van de bank.
‘Ze’ hebben hem weer eens liggen gehad, hij haalt er de papieren bij die zus netjes gesorteerd heeft in een map.
Er staat inderdaad een verkeerd adres op het uittreksel met een transactie van
een grote som die hij niet zou gevraagd hebben.
Ik bel zus.
Ze zucht.
Ik heb het hem gisteren uitgelegd en deze morgen ook nog eens, het is pure paniek.
- Je weet toch wat dat kàn betekenen, vraag ik haar naast aandachtige luisterende pa.
- Ja, dat hij alles vergeet wat ik hem al twintig keer heb uitgelegd!
- Juist.
- Hoe?
- Ja.
- Dat hij dement aan ’t worden is?
- Misschien wel.

zondag 20 juli 2008

Seducing vampires for 40 years


Ik wist het meteen weer. Na het toiletbezoek. Wat ik me voorgenomen had te schrijven op mijn verjaardag. Dat ik nog wat anders te vieren had. Als je zoiets vieren kunt noemen tenminste.

Ik ben een kind en staar ontzet naar de inhoud van mijn slip. Of die buikkrampen van deze nacht daar iets mee te maken hebben? Ben ik ziek? Ziek tussen mijn benen? Deze nacht was ik ziek, moeder stond aan mijn bed, ik hoorde ze gedempt met vader praten in de slaapkamer.
Ze besloten geen dokter te bellen, ik ging nog niet dood, maar wat gebeurde daar in mijn buik? Van waar kwam die helse pijn?
's Ochtends stond ik wankel recht, toonde de slip aan mijn moeder.
- Je wordt een vrouw, zei ze. Dàt had ze een tijd terug ook gezegd toen ik naar mijn pubishaar wees.
Een vrouw heeft vieze slips. Leuk. Voor de rest van mijn leven?
En dat haar tussen mijn benen! Irreversiebel en 't groeide nog ook. Hoe làng zou dat worden? Zou ik het moeten knippen zoals mijn hoofdhaar? Ik meende van niet, ik had nog geen enkel vrouw gezien met vlechten tussen de benen.
Ik moest me wassen, meer dan eens per dag. Katoenen luiers in mijn slip steken, in water te week leggen. Spelen en merken dat je lange broek kleurt door lekkage. 's Nachts nat wakker worden als een klein kind dat in bed heeft geplast. De rode plekken op het laken.
Ze was niet boos, moeder en ik was er haar dankbaar voor.

Ik ben nu zelf moeder van een menstruerende dochter. Wat we gezusterlijk samen deden totdat ze op kot ging. Na een maand vroeg ik haar of ze al gemenstrueerd had. Ze knikte.
- Zonder mij! Ik ga hier toch niet plots in mijn menopauze omdat jij op kot gaat?!!
Ze keek me meewarig aan, bleef het antwoord schuldig.
Maar zie, een paar weken later kleurde mijn dag weer rood. En ik, die de maandelijkse miserie al jaren verfoeid had, was zo gelukkig als een klein kind.
Jullie mogen me feliciteren, al veertig jaar hangt maandelijks de rode vlag uit, komen de Russen op bezoek, heb ik mijne brol, is 't weer feestweek, staat de Ferrari voor de deur, heb ik de Indianenziekte, heb ik last van het Rode kruis, is tante Rosette op bezoek...

vertalingen:
Benfica joga em casa (P)
Lubimaya medelia mesiatsa(USSR)
Me vino a visitar mi prima comunista (mijn communistische neef is op bezoek)(E)
Hangmattentijd (NL)
Det (het) (N)
Regla/ Fluja (Peru)
The Red Show (Indie)
Tá au t-ádh dearg orm (ik heb het rode geluk)(IRL)
Piove (het regent)(I)
Dolorosas (pijn) (Mexico)
‘k Heb mijne brol/Tante Marie is op bezoek (B)
Sangria imútil (nodeloos bloeden) (Brazilië)
Die Roten Kammen (D)
I’m seducing vampires(Canada)
My steak is raw(UK)
Puolukkapäivät(Fi)
Riding the Red bike(Australië)
Les Anglais ont débarqué (F)
Bloody Mary (USA)

vrijdag 18 juli 2008

SPE - CEPIP

Ik vloek al eens op die papieren rompslomp waar we na een geboorte tegen aankijken, zeker na een lange en zware nacht durf ik er al eens de brui aan geven. Wie vult nu graag papieren in na een feest?
Een slechte tactiek die ik later moest uitzweten want ingevuld moeten die papieren toch, aversie of niet.
Tegenwoordig ben ik strenger voor mezelf:
- Allez Leen, spreek ik mezelf dan toe:
- Moe of ni moe, ge doet dat NU en goe!
Ik ben zeer gehoorzaam aan mezelf en heb dus geen problemen meer als ik de stastiekenpaperassen moet doorsturen op het einde van het jaar. Ik schrijf er dan telkens bij:
- Stuur ze aub niet terug, bel mij voor meer uitleg! Tevergeefs. Een week later krijg ik dan enkele gekopiëerde exemplaren terug waar ik een cijfertje vergat.


Gisteren viel het spiksplinternieuw jaarboek van SPE in mijn bus. Een boekje om naar uit te kijken, toch als je met verloskunde bezig bent. In de inleiding lees ik dat ze dit jaar 'meerderjarig' zijn (naar oude termen) nl. 21 jaar. De groep die 100% van de bevallingen in Vlaanderen in kaart brengt. De francofone collega's hebben recentelijk de hele SPE-santaboetiek gekopiëerd hebben en zullen als CEPIP opereren. Die 'pip' klinkt heel wat leuker dan het Vlaamse 'es pee ee', VDB en Magritte zijn nooit ver weg bij de Walen.
Als mijn blik op het organigram valt reken ik snel uit dat bij de dertigtal medewerkers er toch 2 (twee, deux!) vroedvrouwen mogen zetelen terwijl iedereen weet dat het enkel die beroepsgroep is die de tienduizenden geboortes heeft opgetekend. Toon mij de gynaecoloog die zelf zijn papieren invult en hij krijgt een boek cadeau.
Het SPE heeft voor elke geboorte enerzijds:
a) een obstetrisch en perinataal dossier (gegevens betreffende de moeder) dat 33 items bevat én
b) een neonataal dossier (gegevens baby) dat 19 items bevat. Je ziet het: per geboorte vullen wij evenveel vakjes in als een kaartspel aan kaarten rijk is.
Mag ik hier fijntjes opmerken dat het SPE hier een verkeerde term gebruikt?
Net zoals we niet meer spreken over een postnatale depressie (PND; natus = baby, het is de kleine niet die een depressie heeft - soms wel, maar kom...) maar van een postpartumdepressie (PPD; partus = baring) zou men hier over het obstetrisch en peripartaal dossier moeten spreken als het de moeder betreft. Aan u, heren om de puntjes op de i te zetten.

Gezwind lezen we verder; wisten jullie dat in 2007:
- 65 818 verlossingen plaats vonden en er 66 970 geboortes waren?
(een verlossing is een geboorte van minstens 1 kind)
- 66,6% epidurale verdovingen uitgedeeld werden? (1 op 3 vrouwen bevalt naturel)
- 1 op 5 verlossingen beginnen of eindigen met een keizersnede?
- 858 kinderen als rangorde in het gezin 'vijfde' hadden?
- 90,5% van de stuitliggers met een keizersnede geboren worden?
- er 17 drielingen geboren werden?
- men het gunstig sterftecijfer van 3,8/1000 zou hebben indien men enkel de geboortegewichten vanaf 1 kilo zou meerekenen? Door het meerekenen van de één-pond-baby's is dat nu 6,6/1000
- 3 vrouwen in het kraambed stierven?
- 51,1% jongens geboren werden en 48,9% 'vrouwkes'?
- 679 baby's geboren werden met een geboortegewicht van meer dan 4500 gram?
- van de 1,6% misvormde baby's er 33 waren met trisomie 21 en 18 met spina bifida?

en om met een positieve noot te eindigen:
- maar 1 op 4 baringen kunstmatig ingeleid worden? Een succes want enkele jaren terug was dat bijna een derde.


SPE: Studiecentrum voor Perinatale Epidemiologie
CEPIP: Centre l'Epidemilogie Perinatale

donderdag 17 juli 2008

Erpeza Quarebbe

- Zal ons kindje als geboorteplaats Erps Kwerps hebben?
Die vraag krijg ik nogal eens gesteld na een bevalling in het geboortehuis.
- Jammer genoeg niet, het gemeentehuis staat in Kortenberg.
- O, spijtig.
Dat ken ik. Wie grinnikt er niet bij die naam?
En hadden we ooit geen Zweedse familie die per se huisjeruil met ons wou doen net omwille van die naam? Toen ze belden moest ik de naam van mijn dorp zeggen want ze wisten niet hoe het uit te spreken.
Van waar komt die naam? Ik vroeg het voormalig burgemeester en geschiedenisleraar van mijn kinderen.


1. Erps-Kwerps vormt samen met Everberg, Kortenberg en Meerbeek de fusiegegemeente Kortenberg sedert 1 januari 1977...
2. Erps en Kwerps vormen sedert lang één eenheid. Kwerps is volledig omringd door Erps.
Kwerps is nooit groter geworden dan de heerlijkheid Quarebbe. De kasteelheer had zijn burcht op het St Pietersplein. Twee afzonderlijke gemeenten hebben in feite nooit bestaan.
3. De abdij van de Benedictinessen van Kortenberg ontstond waarschijnlijk in het begin van de 12e eeuw in het Mineveld waar de abdij nu nog ligt. Tevoren waren het eerder kluizenaressen op de Eikelenberg, toen de Curtenberg. De abdij was tiendenheffer zowel in Erps als in Kwerps.
4. De naam Kwerps is nieuw. Wij spreken van 'Kwerreb' tegenover Erps. In de Franse tijd heeft me de oude naam Quarebbe verfranst tot Kwerps. In het dialect wordt de 's' nooit uitgesproken. Hiermee verwijst men naar de oude benaming. Querebbe of Kwarebbe is eerder Nederlands.
Quad betekent kwaad of slechte gronden. Rebbe verwijst naar 'reb' of een smal of klein stuk. Dus een kleine heerlijkheid omringt door Erps.
Sommigen zoeken het in het Latijn en gaan terug tot Quadruvium of kruising van vier wegen.
Kwerps wordt het eerst vermeld in 1110.
5. Erps werd in 1125 vernoemd als Erpeza. Dit was een aaneenschakeling van drie Keltische achtervoegsels: ara-apa-iza. De drie achtervoegsels verwijzen naar water. Dit is niet zo onlogisch wanneer men weet dat Erps gegroeid is rond zijn waterloop: de Wiesbeek.'

Dr. Henri Vannoppen

Voorzitter van de heemkringen van Kortenberg.

maandag 14 juli 2008

Vuile teef

Er is één reden waarom ik niet graag nazorgen doe op zondag.
Bij regenweer zit ik daar al wat minder mee, maar o wee als het wat droog lijkt, zoals gisteren.
En je moet de snelweg niet op maar de kleine wegen van dorp naar dorp. De hele lijn aan 30 km/uur, soms maar 10 want die laatste fietser voor de bezemwagen kan de groep maar niet bijhouden.
De mannen op de fiets. De heersers van de baan. Van beide rijvakken als het kan.
Het fietspad ligt er werkloos en, toegegeven, verre van onderhouden bij. Het is voor de fietser wél veiliger op de straat.
Wij zondagse automobilisten moeten geduld uitoefenen en vurig hopen dat ze bij het volgend kruispunt links zullen inslaan als jij rechts moet.
De tijd dat ik met Yolan naar school reed en naar dagelijkse gewoonte mijn arm uit stak om links af te slaan hoorden we achter ons plots knarsende remmen gepaard met een ‘Vuil Teef!” uit de mond van zo’n in clown verpakte fietser. Midden in de week. Ja, daar keken we wel van op.

Er was een zondag dat ik me gelukkig prees: ik mocht de snelweg op. Voor de wereldvreemden: snelwegen zijn fietsvrij.
Trala, fullspeed (=132km/u, ik reken de 10% dat je erboven mag) driven, nazorgje doen, goedgemutst afscheid nemen en je naar de oprit begeven.
Wat ziet mijn lodderig oog? Die voiture voor mij gedraagt zich wat vreemd, niet baanvast als het ware. Terwijl ik mijn knipperlichten aansla zie ik de wagen afwijken van de baan, de gearceerde strook oprijden, mijn blik reikt verder in de rijrichting van de wagen en bemerk daar een fietser naast de pechstrook. Het volgend moment zie ik diezelfde fietser in de lucht gekatapulteerd. De bewuste wagen vertraagt zelfs niet, maar rijdt ogenblikkelijk de snelweg op. Ik zag het gebeuren vanuit mijn ooghoek want was al ingeslagen aan de eerste oprit.
Ik stop, rij achteruit en begeef me naar het slachtoffer languit in de berm.
Ze is zelfs bij bewustzijn, ze kan ook een beetje bewegen. Ik bel dadelijk de politie die me vragen, nee verordenen, ter plaatse te blijven. De vrouw is onrustig, een mengeling van pijn en angst overheersen.
- Ja, ik heb het gezien, en ja, ik zal getuigen, stel ik haar gerust terwijl ik haar ondersteun. Op het eerste zicht is ze er goed vanaf gekomen buiten die open knie kan ik geen breuken onderscheiden.
- Uw man? Die zullen we verwittigen.
De combi komt er aan. En de ambulance. Ik moet onmiddellijk mee. Papieren, verklaring en dan het verwijtend ongeloof tarten dat ik de nummerplaat van dat voertuig niet had kunnen onderscheppen een paar honderd meter voor mij! Domme vroedvrouw toch die bovendien geen beschrijving kan geven van de wagen.
- Zwart, meneer de politieagent, maar van welk merk? Geen idee.

Later vertel je dat aan vrienden tot je het beu bent om te horen:
- En had je de nummerplaat kunnen noteren?

vrijdag 11 juli 2008

goed gedrag en zeden

Een relikwie wordt het, nog nooit haalde een document hier zoveel handen.
De opdracht is nochtans simpel:
Een bewijs van goed gedrag en zeden.
Een makkie denk je?
Niet als dat document naar het buitenland moet, pak nu bijvoorbeeld Argentinië.
Je dankt de gemeentebeambte voor het goede werk. En dan begint het.
Het onding moet vertaald worden - niet door ons, nee - ook een andere 'amateur' mag er zijn hand niet op leggen. Die klus hoort een... ‘Beëdigd Vertaler’ toe.
Ok, even zoeken dan, want hier in de straat groeit dergelijk specimen niet. Maar zie, het dorp verder wel, hebben wij effe chance. Veel chance, want de man wil het binnen de week zelf doen, oké dan voor 30 euro. No problem.
Je denkt: ben ik daar goed van af gekomen, maar nu begint het pas.
Het document moet in het Justitiepaleis van Brussel afgestempeld worden. Je legt zoonlief uit hoe hij de weg naar dat paleis kan vinden: de trein, de metro…
Hij vindt het - gelukkig - kan zich zelfs een weg banen in het doolhof van onderaardse gangen en belandt uiteindelijk voor het loket. Dat spijtig genoeg net vier minuten gesloten is.
Als troost is hij gaan shoppen in de Nieuwstraat en koopt zichzelf een flashy T-shirt, een sweater met rits en een zomerjekker.
De volgende dag togen zijn moeder en hij naar Brussel, met de wagen deze keer. Niet doen!
- Tot 12.30u is het loket open, had hij gezegd.
Pal middag openen we de deur van het 'Legitimatie Kantoor'. Vijf dames zitten te kletsen. We begeven ons naar een klets-vrij personage. Zonder woorden verwijst ze ons naar twee andere kletsende collega’s. In ’t kebroke nedderlaaands, zekt zij dat we na dwee oer moet terugkom.
Eeuh, dat is buiten de waard gerekend (dees hier). En dan kaat et snel, binnen de minuut hebben we een stempel.
Het is bijna volbracht onze taak, maar... er moeten nog twee bijkomende stempels op natuurlijk! We krijgen zelfs een kopie van de Brusselse adressen! Dié loketten zijn al om 14u open.
Nee maar!
- Wat doen we ondertussen Yolan? Toch de Quick niet zeker? Laat ons naar de Marollen gaan zo snuif je nog een beetje authentieke Brusselse cultuur op.
’t Is verder dan we dachten. We ploffen ons hongerig bij een uitnodigend bord neer: in krijtlijnen: ‘Croque monsieur’.
- On n’en a plus.
- Mais enfin, commendez le chez lui, zegt een Marokkaanse klant wijzend naar het buurtcafé.
Natuurlijk lopen we daarna rond op de vlooienmarkt en natuurlijk zeult Yolan met mijn aankopen.
Op de Waterloose steenweg is niks te bespeuren wat ook maar voor officiëel gebouw kan doorgaan. De ene winkel na de andere. Blijkt dat we Boulevard verkeerd vertaald hebben naar steenweg. Na lang rondrijden stop ik tenslotte op een parking voor taxi’s en laat Yolan te voet het gebouw zoeken.
Shit, ik ben mijn GSM kwijt! Ik haal heel mijn handtas ondersteboven, doorzoek de wagen, beslis om naar hem toe te stappen als daar een SMS van hem me redt, het geluid komt uit mijn broekzak!
Les Petites Carmélites als laatste adres en stempel.
Hola, de Laura Ashley-shop.
- Ga jij maar lekker door, ik blijf hier op je wachten. Ik ‘pas’ me te pletter.
Net als ik moet afrekenen - één minuut te vroeg dus - komt Yolan triomfantelijk zwaaiend met zijn papier binnen. De laatse stempel, voor maar 20 euro.
Het bedrag dat ik overhandigde aan de kassa was nèt iets méér dan hij betaalde voor zijn spullen gisteren (maar ja, zes stuks aan de helft van de prijs, dat geluk valt je niet dagelijks in de schoot).
Om 17u thuis.
Hij vond mijn aankopen ook schoon.
Oefte.

donderdag 10 juli 2008

Wat het is

Het is onzin
Zegt het verstand
Het is wat het is
Zegt het gevoel
Het is ongeluk
Zegt de berekening
Hat is alleen maar verdriet
Zegt de angst
Het is uitizchtloos
Zegt het inzicht
Het is wat het is
Zegt het hart
Het is belachelijk
Zegt de trots
Het is lichtzinnigheid
Zegt de voorzichtigheid
Het is onmogelijk
Zegt de ervaring
Het is wat het is
Zegt de liefde

Erich Fried

dinsdag 8 juli 2008

voor we kunnen feliciteren

Alles, het geheel. Op dat moment denk je: ik vergeet het nooit.
Alsof het gebeuren ingeprent wordt.
Ondertussen weet ik beter. Papier, pc - om het even - maar het verhaal moet verwoord worden. Letters gevonden die het ‘blijvend’ maken voor immer. Zoals een foto dat kan.
Mijn kinderen herinneren zich vooral de gebeurtenissen die door foto’s vastgelegd werden.
- Schrijf het op, voor je de details vergeet.


Tijdens de arbeid maak ik buiten de noodzakelijke medische ( hoeveel contracties per 10 minuten, foetale hartslag…) ook andere notities, zoals:

* hond wordt opgehaald door moeder.
Moeder is ongerust; ze vertrouwt het me toe aan de lift, haar eerste kleinkind gaat thuis geboren worden, is alles wel ok? Ik vertel haar dat ik geen risico’s ga nemen, dat we weggaan als we het pad van de fysiologie verlaten, ze lijkt wel even gerustgesteld. Ik zeg nog dat ze fier mag zijn op zo’n dochter.
Waarom vermeld ik de hond in mijn medisch dossier?
Zolang de hond niet afgehaald is, het intermezzo van een belangrijke persoon als een moeder niet achter de rug, zal er geen kind geboren worden. Het zijn even belangrijke gegevens als de kleur van het vruchtwater.
* in bad
Water en warmte, twee manieren om een arbeid te stimuleren en de scherpe kantjes van de pijn te ontnemen. Ik doe ook het licht uit. Het is wennen aan het halfduister, in de badkamer zonder raam. We dempen onze stem, klotsen zachtjes water over de buik bij een wee. Hij haalt een plastiek kommetje omdat die stenen beker wel eens voor onaangenaam geluid zou kunnen zorgen bij het stoten tegen de badrand. Overbodige prikkels wegnemen.
* ijs
Op de twaalfde verdieping van dit appartementsgebouw krijg ik enkel lauw water uit de kraan, niet echt verfrissend voor een verhit persoon in arbeid.
Een diepgevroren coldpack in een teiltje met water voelt al een heel stuk frisser aan op het aangezicht. We spoelen het washandje eerst onder de kraan uit, dan pas in het frisser water zodat het zolang mogelijk koud aanvoelt.
Het zijn handelingen die door de jaren heen zijn opgebouwd, zo vanzelfsprekend dat je er niet meer bij stilstaat.
* braken
Ballast weggooien. Ze kan geen hap noch een slok binnenhouden. De verleiding was er even om toch een slokje water…net op tijd was er die kom.
Ze klaagt niet.
Ik zeg dat ze mag.
Ze lacht.
Ze zal het niet doen. Klagen is haar vreemd.
En zie, de hond is een uur weg en ik bespeur een perswee.
En neen, ze is geen vijf minuten nadien bevallen, pas twee uren later.
Het was zoeken, de déclic afwachten, elimineren, anticiperen, participeren, masseren, patienteren, deduceren, bezweren, inspireren, arrangeren, deblokkeren, demonstreren, adviseren voor we konden feliciteren.
Zonder salto’s is hij geboren, hun eerstgeborene:
3580 gram 03-07-08 om 16.28u.

Alsof het nooit anders was omarmen collega Alinoë en ik mekaar spontaan na de eerste schreeuw, zo gelukkig zijn we elke keer.

woensdag 2 juli 2008

mag ik een feestje geven?

- moes, mag ik een feestje geven na d' examen?
- why not? hoeveel man ga je vragen?
- kweenie
- allez dan, ook goed - toch maar genoeg drank inslaan, wat drinken ze?
- o, een beetje vanalles, maar 't liefst ne Stella

-waw, een zelfgemaakte verjaardagskalender met foto's en al!

- er zijn er meer dan verwacht, heb je genoeg eten, mama?
- spagetti, cake en zes kilo friet voor 's nachts

't lijkt wel een commercial

overbodig briefje


de leute bleef de volgende ochtend verder duren

- maar wat is dat hier?