vrijdag 30 november 2007

Vrijdag

Vermaffen
Verluchten
Verversen
Verjaren
Verheugen
Verrassen
Verpakken
Versieren
Verlangen
Vernoemen
Versturen
Verblijden
Vergissen
Verzuchten
Verspreken
Vermijden
Verduidelijken
Verzoeken
Vermurwen
Verzoenen
Verlustigen
Verpozen
Verkwikken
Verwonderen
Vergenoegd
Verlossen

maandag 26 november 2007

Rood in alle tinten

Sommige bevalling laten sporen na. Telkens ik onnadenkend over mijn voorhoofd wrijf weet ik het weer.
Die pijnlijke plek hou ik over aan de geboorte van de placenta. Toen ik de zeer bereidwillige Ewout vroeg de keramische kom door te geven belandde die op een ongelukkige manier tegen mijn voorhoofd ipv in mijn handen.
- Auw, dank je!
Bleek achteraf dat we beiden naar de maan hadden zitten turen de nacht ervoor. Beiden aan de geboorte gedacht hadden. Een mooie maan wel, met een brede halo, het deed me eventjes aan Indië denken. Cirrusslierten vol ijskristallen schoven sluiers over dit mysterieus licht. We hadden het erover gehad, Karel en ik , of er nu meer kindjes zouden geboren worden bij volle maan? Mijn boerenverstand zei ‘nee’. Materniteiten over heel de wereld zouden elke maanmaand overspoeld worden door barenden, we zouden handen tekort hebben. Maar ik laat me graag leiden door die romantische gedachte; ik ben een maankijker, ik geef toe. Ergens is er wel een invloed, een kracht die voor springtij zorgt, voor eb en vloed, voor wee of geen wee.
Lang kon het toch niet meer duren, ze was al 10 dagen overtijd.
Zondag mocht ze komen, twee dagen na de bevredigende echo bij de dokter. Om de harttoontjes te beluisteren en misschien om wat meer…Strippen bijvoorbeeld.
Zo mûr, rijp, mellow als een baarmoederhals maar kan zijn en dan die ontsluiting!
Ik bel de dokter om zijn fiat te krijgen. Het mag, vandaag nog.
Ik haal mijn amnionhaak uit en tast naar de membranen, het vruchtwater vloeit. Een eerste wee zwelt.
Ze vertrekken, ik schuif aan de tafel aan voor een middagmaal.
Hij belt van ‘kom maar’.

Rood. In die tinten ligt ze. Een rood laken op de vloer, daarop een matras, rood dekbed, rode kaarsen in veelvoud en toch vraag ik om extra warmte van de kleine kachel.
Ze heeft op mij liggen wachten, van elke auto die vertraagde, hoopte ze dat het de mijne was. Ze wil weten of ze volledige ontsluiting heeft want dan mag ze haar driften volgen. Eerst de ratio. Ze mag.
En dan springt ze recht, loopt keeldiep ‘Ooooooohhh’ heel het huis rond, zet zich op handen en knieën en duwt het kruintje zichtbaar. Het kind vloeit roze uit haar schoot, het huilt.
Een dikke tien op tien bij 4 320 gram, dat is dochter Roos!
Geboren nog geen twee uur na het membranengefriemel.

- Oh, ik ben zo blij!
- Oh, ik ben zo blij!
- Oh, ik ben zo blij!
Wel tien keer hoorde ik het haar zeggen.
Het zong in mij.

vrijdag 23 november 2007

Fetus ejection reflex

- Och, kom maar, SMS ik haar, het lukt wel.
Anders wel moe. Dees hier. Na twee bevallingen op één dag vroeg ik mezelf af of ik er nog een ‘stagiair’ bij wou voor 1 dag.
Heidi en Michaël lagen in het geboortebed te bekomen van hun wonderlijkste avontuur, er stonden nog drie nazorgen op het programma, consultaties te wachten, was op te hangen, ontbijt klaar te zetten…
Tegelijkertijd dacht ik hoe heerlijk het was zoveel vroedvrouwwerk op korte tijd te kunnen doen. En daarbij de kans te krijgen een lactatiedeskundige-in-spe aan het werk te zien. Doen dus.
Na een eerste consultatie – kandidaten voor Diep Rood - waarbij ik als besluit de vrouw adviseer om in het ziekenhuis te bevallen, belde Gon aan.
Een oude bekende. Een vroedvrouw van het eerste uur. Met haar als nachtwaak had ik menige uurtjes doorgebracht in het St Elisabeth-ziekenhuis. Een sympathiek gezicht op een stevig lijf, een figuur dat vertrouwen inboezemt, zo zie ik ze.
Als verwacht showt ze een grote glimlach bij de begroeting. Ze kan mee naar boven, naar Heidi en baby Amy.
- En hoe was de bevalling? Hoor ik haar vragen na haar felicitaties.
Heidi hanteert de meest lovende termen bij het beschrijven van de bevalling. Als ‘buitenstaander’ zou ik daar ook voor tekenen. Van ’s morgens weeën en toch pas na de middag toekomen. Beheerst maar hevig in arbeid. Ze vleit zich in bed om er na een uur reeds uit te komen voor het persen. Op de baarkruk met Michaël als levende rugsteun achter haar. Ze gaat ervoor, ze perst dat het een lieve lust is…..
Plots heft ze haar bekken van de baarkruk en ‘werpt’ haar kind.
Het professioneel genoegen een ware demonstratie van het ‘fetus ejection reflex’ te mogen aanschouwen krijgen we niet alle dagen. Heidi, een natuurtalent, aangenaam.


Michel Odent :
Is the art of midwifery the art of creating the conditions for a fetus ejection reflex? The phrase "fetus ejection reflex" was originally introduced by Niles Newton in the 1960s, when she was studying the effect of environment on the birth of the mice(1). I found it relevant in the 1980s to rescue the term from oblivion and to use it for humans as well(2). Today I consider this "reflex" as the necessary physiological reference from which one should try not to deviate too much. During the powerful and irresistible contractions of an authentic ejection reflex there is no room for voluntary movements. A cultural misunderstanding of birth physiology is the main reason why the birth of the baby is usually preceded by a second stage, which may be presented as a disruption of the fetus ejection reflex.(3)
All events that are dependent on the release of oxytocin (particularly childbirth, intercourse and lactation) are highly influenced by environmental factors. The passage towards the fetus ejection reflex is inhibited by any interference with the state of privacy. It does not occur if there is a birth attendant who behaves like a "coach", or an observer, or a helper, or a guide, or a "support person"(4).
It can be inhibited by vaginal exams, by an eye-to-eye contact, or by the imposition of a change of environment. It does not occur if the intellect of the laboring woman is stimulated by a rational language ("Now you are at complete dilation; you must push"). It does not occur if the room is not warm enough or if there are bright lights. A typical fetus ejection reflex is easy to recognize. It can be preceded by a sudden and transitory fear expressed in an irrational way ( “kill me”, “let me die”, etc.). In such a situation the worst attitude would be to reassure with words(5). This short and transitory expression of fear can be interpreted as a good sign of a spectacular increase of hormonal release, including adrenaline. It should be immediately followed by a series of irresistible contractions. During the powerful last contractions the mother-to-be seems to be suddenly full of energy, with the need to grasp something. The maternal body has a sudden tendency to be upright. For example, if the woman was previously on hands and knees, her chest tends to be vertical. Other women stand up to give birth, more often than not leaning on the edge of a piece of furniture. A fetus ejection reflex is usually associated with a bending forward posture. When a woman is bending, the mechanism of the opening of the vulva is different from what it is in other positions. The risk of dangerous tears is eliminated. After a typical ejection reflex, the placenta is often separated within some minutes. These considerations about ejection reflex versus second stage are opportunities to suggest that the true role of the midwife is to protect an environment that makes the ejection reflex possible. The point is to keep in mind the basic needs of labouring women. The point is to reconcile the need for privacy and the need to feel secure. This means the importance of the midwife as a mother figure. A mother is first a protective person. Furthermore one does not feel observed and judged by one’s mother.
The vocabulary I use is inspired by the pioneering works of Niles Newton. It helps understanding that sexuality is a whole. Today it is artificial to study the episodes that are essential for the survival of the species in isolation(6). The same hormones are involved. Similar scenarios are reproduced, so that there is always a final ejection reflex: milk ejection reflex(7), sperm ejection reflex, fetus ejection reflex…




- En drinkt de baby goed? Na de bevalling wel, sindsdien is er van drinken niet veel meer in huis gekomen, wel heeft de kleine een paar keren slijmen opgegeven. Met grote evidentie neemt Gon haar taak waar. Ze leert Heidi manueel af te kolven, daarbij de info niet negerend want een vrouw moet weten waarom ze die handelingen moet stellen en wat er gebeurt als de kleine niet goed aanligt aan de borst.
Zowel de kersverse ouders als ik aanhoren het met grote interesse, bekijken Gon haar handen wanneer ze een magische druppel colostrum tevoorschijn tovert.
Zo bevestigend.

Vijf en een half uur stage teken ik ’s namiddags in Gon haar schrift af.
Very interesting is dat werk van een lactatiedeskundige.
Ze heeft het in de vingers, in haar attitude, ze kan relativeren, is niet veroordelend, knikt bemoedigend en hanteert de juiste terminologie. Een vroedvrouw in hart en nieren dus.
Succes, mate

zondag 18 november 2007

Shin Dong-Hyuk

Hebben jullie dat ook?
Een maag die keert bij het lezen van een krant? Ik kan daar heel fysiek op reageren. Daarom hoef ik niet echt het nieuws te ‘zien’, ik lees het liever, dan kan ik het rampengehalte zelf doseren.
Uit de dinsdagkrant: Shin Dong-Hyuk. Noord-Koreaan. Leeftijd: 22 jaar.
Zo oud als mijn dochter.
Kijk naar haar leven.
Lees over het zijne.
De een fladdert in het Westen van de een geneugte naar de ander weliswaar studerend tussenin en zich 100% voor de scouts inzettend. Ze heeft wat ze wil, ze weet wat ze wil. Studeert nu Tropische Geneeskunde in Antwerpen na 4 jaar biologie. Volgend jaar ben ik ze eens te meer kwijt, voor een half jaar, misschien een jaar. Wie zal het zeggen? Met haar vriendin wil ze naar Zuid-Amerika, met of zonder project, maar het geldinzamelen is al begonnen. Ze wordt geliefd, ze heeft een lief. Vrolijk kind.
Voor Shun Dong-Hyuk gaat de wereld zich nu pas misschien positief ontplooien. Geboren in kamp 14 zonder liefde noch middelen. Kende zijn moeder amper, zag vader enkel op feestdagen. Was getuige van de een door slagen bezwijkend klasgenootje. Haar misdaad: gevonden graankorrels in haar binnenzak. Hijzelf wordt op zijn 14 jaar boven een vuur geroosterd. ‘Als hij de vlammen ontwijkt wordt een haak in zijn lies geboord. Zijn middenvinger wordt afgehakt omdat hij een naaimachine in het confectieatelier heeft laten vallen……’
Slaagt pas op zijn twintigste in ontsnappen en giet zijn levensverhaal in boekvorm.

Hier ‘it’s not fair’ roepen, is zwak.
Revolte, dat voel ik.
Wat kan ik doen, denk ik.
Zullen we allen zijn boek kopen eens het vertaald is?
Niet dat geld gelukkig maakt.

dinsdag 13 november 2007

Naar de vroedvrouw voor ademhalingsoefeningen

Met hand onder elleboog op-en neerwaartse bewegingen doen: dat is helpen.
Ze wijst naar mij. De schoonmoeder.
Ik zal helpen.
't Kind knikt goedkeurend.
't Kind is net twintig, anderhalve meter hoog, 50 kilo licht, maar binnenkort wordt ze moeder.
Ze hoort niet, spreekt niet, kan niet liplezen én is bovendien Franstalig!
De gebarentaal is ze machtig maar ik dan weer niet. En heb ik het al niet vaak gezegd?
Dat ons in beroep de communicatie centraal staat? Dat is net het grote mankement geweest tijdens mijn vrijwillergswerk in Afrika. Elke dag werd ik geconfronteerd met mijn onvermogen te communiceren omdat ik de taal (één van de honderd in dat land) niet beheerste.
Kijk mij toen.
Kijk mij nu.
Elke zin die ik zeg probeert de schoonmoeder te vertolken. Voor haar is het ook aanpassen geweest omdat ze met haar gehoorgestoorde zoon wel kon praten via liplezen.

't Kind is bij de gynaecoloog geweest. De gynaecoloog verwees ze naar ‘een vroedvrouw’ voor ademhalingsoefeningen.
Terwijl ze niet eens weet hoe een baring in elkaar zit (ze wil wel een epidurale).
Maar goed, ik laat haar persen, weeën wegpuffen….
En doe de dingen die ik bij een gewone consultatie ook doe: buik meten, een BHKT noteren, naar de harttoontjes van de baby luisteren.
Luisteren?
Krijg ik daar gelukkig een ingeving waar ik een kamerbrede smile door oogst.
Ik zet mijn doptone op het maximum, plaats het machien bij haar hart en leg haar handen erop.
Harttonen voelen!
Klop, klop, klop, klop… aan 145 per minuut.

Baren, Shantala, Runa’s Birth en Bronnenbaby heb ik meegeven (je moet ergens beginnen als je geen Franse boeken hebt) én een video over bevallen.
De opdracht voor volgende keer:

1. Bekijk de boeken en video.
2. Schrijf je vragen op.
3. Breng je man mee.
Misschien praat dat makkelijker.
Ik hoop het zo.

zaterdag 10 november 2007

Het loze vissertje

- Des winters als het regent
Dan zijn de paadjes diep, ja diep


- Dan komt het loze vissertje, val ik haar bij.


Ze kijkt verrast op.
Ken je dat ook? Dat zong mijn mama altijd voor mij.
Zachtjes zingt ze verder voor haar baby van een kwartier oud, neuriënd als ze de woorden niet vindt..
Herinneringen.
Zingen na een geboorte. Ach, ach. Ik voel de krop in mijn keel zwellen.
Vader droogt zijn tranen.
- Twaalf uur, dat is toch lang, zegt ze.
- Anders wel een mooi gemiddelde duur van een arbeid voor een eerste kind, zeg ik.

- Mijn tante kent je, ze heeft nog met je samengewerkt in Jette. Tijdens de eerste consultatie vertelde ze haar leven en ook waarom ze voor mij had gekozen.
‘Handen lijk schoppen’, stond er op de site, dié vroedvrouw wou ze.
Mijn handen. Onlangs schreef er iemand over diezelfde handen:
...Ik kijk haar achterna, plak mijn blik op haar rug en denk aan haar handen. Exemplaren waar een vrouw slechts mee gezegend kan zijn. Zij heeft een hoofdprijs denk ik, terwijl ik ze tracht te (be)grijpen met mijn ogen, om zeker niets te verliezen. Ik voel met mijn zintuigen, de warmte, het droge grote comfort, het reliëf van groeven, gewrichten van ‘arbeid’. Handen die nu onzichtbaar bij hun drager blijven…

Begin september kwam ze – bevallig zwanger- Saïdja en mij schminken voor het huwelijk van mijn oudste zoon. Gepassioneerd alsof ze met een schilderij bezig was.
- Net als mijn moeder, maar ik beschilder mensen.
Weeën. Kom maar. Ze nestelt zich in het warme bed van Diep Rood. Een kersepittenzakje, een teiltje, beetje water helpen haar door de eerste vijf centimeter.
Het bad dan. Drijven.
Een langgerekte ‘Oooooh’, van ‘wat doet dat goed!’.
- Ik heb water nodig, had ze laten weten.
Ze komt helemaal tot rust, zelfs de weeën pauzeren, ze slaapt, in bad. Ze hoort me niet. Gregory lacht.
Even adempauze tot die andere - door heel het huis galmende - ‘Oooooooh’ van vruchtwater dat zich met badwater vermengt.
Ik werp een blik op het gele water en handel snel want ze voelt druk.
Komaan, meid. Het bad uit, afdrogen, aankleden, babykleertjes terug in de valies, valies in de wagen. Met twee auto’s achter elkaar naar het ziekenhuis.
De monitor registreert genadeloos een indalingsbradycardie. Erika, de vroedvrouw van het ziekenhuis bekijkt het met een rustige vanzelfsprekendheid. Zo hebben we ze graag. Kalmte en Efficiëntie. Plaatst een zuurstofsonde en zie daar de baby in de buik eens recupereren. En kijk mama eens duwen. En nog en nog.
Ze rolt haar ogen wit, puft en blaast. Nog even en dan….

- Met zijne knapzak, met zijne….zak
met zijne strijkstok,…….euh
met zijne leere van dimmedommedeere.


- Och, weer ‘thuis’, zucht ze en vlijt zich in het bed van deze ochtend. Met de baby aan de borst.
- ’t Is hier zo mooi, zo gezellig.
Ik hoor het haar als binnenhuisarchitect graag zeggen.
- Ik heb een kadootje voor je meegebracht, Leen.
Een kinderboek van Lieve Baeten. Een kinderboek van haar overleden moeder.
- Weet je dat ze in Duitsland een animatiefilm van haar kinderboeken maken?
Moeder leeft.

donderdag 8 november 2007

thanks guys!

Joepie, bijna 27.000 bezoekers bij Diep-Rood (nog 43 te gaan)!
Het gemiddeld aantal bezoekers per dag steeg gestaag, zie maar:
Oct 2007
162
Sep 2007
158
Aug 2007
137
Jul 2007
98
Jun 2007
116
May 2007
70
Apr 2007
50
Mar 2007
30
Feb 2007
11
Jan 2007
10

woensdag 7 november 2007

Hij was er bijna nooit

- Wat raad je me aan? Ik wou van jou eens horen of je het een goed idee vond.
- Tja, dan moet je eens alles op een rijtje zetten, ga je voor dag of voor dag-en-nacht thuisverloskunde? Het eerste is uiteraard het gemakkelijkste voor je gezin.
- Nee, ik wil bevallingen doen.
- Heb je voldoende ervaring, heb je in het ziekenhuis zelf bevallingen mogen doen?
- Jaja , en ik heb ook stage gelopen in Nederland waar ik heel veel zelf heb mogen doen, zelfstandig het spreekuur leiden, bevallingen – met de aandacht van die verloskundige naast mij.
- Kan je je kids ergens plaatsen als je dringend weggeroepen wordt?
- Dat moet ik nog uitzoeken
- Kan je het financieel aan, want een opstartende praktijk brengt aanvankelijk niet veel geld in het laatje, je moet je cliënteel opbouwen.
- Ik kom met weinig rond, maar ik ga het eens grondig bekijken
- Wil je een solopraktijk of in samenwerking?
- Weet ik nog niet goed, ik zou zo direct niet weten met wie samen te werken, stel dat het beleid dat die andere voert me niet zint.
- Je hebt al duidelijke ideeën!
- Ja, ik gaf GVO (info) in het ziekenhuis, op de duur mocht ik niet meer, ik gaf niet de juiste boodschappen volgens de gynaecologen, ik ben pro natuur, weet je.
- Ben je zelf thuis bevallen?
- Nee, geen enkele keer, al had ik dat zo graag gewild, het mocht niet van het ziekenhuis, op risico van ontslag
- Wilden ze een vroedvrouw ontslaan omdat ze wou thuis bevallen?
- Echt, en ook omdat ik me niet wou laten inknippen tijdens de bevalling, ik ben met de hoofdgeneesheer gaan praten, hij heeft het me gezegd.
- Mooi ziekenhuis, maar ik ken nog andere collega’s die geen ziekenhuis binnenmogen met hun cliënt op straffe van de politie erbij te halen.
- Weet je nog, Leen, die bevalling in Brussel, net boven dat hoerenkot?
- En of ik me dat herinner.
- Ik denk er soms nog aan, ook aan die man - soort handelsreiziger - was het niet? In ieder geval was hij er bijna nooit.
- Oh, maar dat is veranderd, die eeuwig afwezige, vluchtende vader is stilaan huiswaarts gekeerd, zijn tochten werden hoe langer hoe korter, die kleine was ook om te stelen, ik heb nog eens een foto van dat kind gekregen, heerlijk krullebol, je zou voor minder thuisblijven.

zondag 4 november 2007

Het goede lichaam – Eve Ensler

Teleurstellend op het eerste zicht maar het blijft wel hangen dat veelbelovend boek van de vaginamonoloog-madam.
Nu ze haar vagina kende meende ze voorgoed vrede te kunnen vinden met haar lijf. Niets was minder waar. De buik werd een obsessie. En hebben we niet allemaal een haat-liefdeverhouding met dat zachte gedeelte van ons lichaam? Mijn uitdeinende buik die ook ik in toom wil houden.
Kopen, Leen, dacht ik in “de Groene Waterman”, het is zo uit.
Gestoord. Snertboek.
Dat woord kwam meermaals in me op naarmate ik de bladzijden omsloeg. Het kwam mijn vragen niet tegemoet. Het boek vertelt niet enkel Eve’s verhaal (en toen begon mijn moeder klysma’s en krulspelden bij me te zetten), maar van vele vrouwen en meisjes. Over een sit-upp’s oefenende oma , over het model Tiffany, getrouwd met haar plastisch chirurg, over de ‘vetschort’ van Carmen die verdwijnt na het overlijden van haar moeder (ik beviel van haar toen ze stierf)… en over de vader van Eve.
Eve’s vader – een ijsjesfabrikant - kon niet genieten van eten. “Avond na avond zag ik mijn vader doen alsof hij at”. Misschien is dit wel (één van) haar jeugdtrauma(’s) dat ze al heel haar leven meesleept? Is dit niet het allesbepalende begin?
De tafelmomenten als kind. Ik zou er een boek over kunnen schrijven. Maar kun je over een anorexie-zus schrijven zonder mensen te kwetsen? En toch heeft het een invloed op heel je zijn, op je toekomst als vrouw, je lichaamsbeeld, je eigenliefde, je spiegeling aan het schoonheidsideaal…
Ik ontglipte aan haar aandacht omdat ik als tegenzet veel en graag at. Geruststellend was dat voor haar. Daardoor ben ik nu ook de vreemde eend in de bijt. Groot en ‘struis’ naast drie slanke platte-buik- zussen.
Was ik anders geweest indien mijn ouders anders op de situatie hadden gereageerd?
Wat deed ik om anorexie-gedrag in mijn eigen huis te vermijden? Welke woorden heb ik gebruikt om mijn dochter een positief lichaamsbeeld te kunnen meegeven?

Het doet me terugdenken aan een recentelijk bezoek van mijn moeder. Ze kwam me in de keuken tegemoet, leunend op haar stok.
- Ik zal je eens wat goede raad geven.
O, o! Ik hou mijn hart al vast, voel wat er komen zal en zou liefst iets anders willen zeggen om haar het zwijgen op te leggen want ik voel een addertje onder het gras.
Ze bouwt de spanning op met een kleine stilte en kijkt me aan:
- Je moet vermageren en je buik intrekken.
Help, denk ik, wanneer gaat ze eens iets leuks over me zeggen?
Ze vervolgt:
- Ik doe dat ook, alle dagen, niemand die er iets van merkt.”
Ik hoor mezelf praten als ik het over bekkenbodem-reëducatie heb.

Waar is de tijd dat moeder me haar geheim prijs gaf van haar sterke buikspieren?
- Ik doe alle dagen 2 keer het ABC.”
- ???
- Leg je op de grond , steek je benen in de lucht en vorm alle letters van het alfabet zonder je benen neer te laten en dat twee keer na elkaar.
Zo simpel toch, maar na één alfabet moet ik wel effe puffen!

En Eve in haar queeste naar de platte buik maar ongelukkig wezen al is er op haar buik niets aan te merken als ik de foto op de achterflap aandachtig bekijk. It’s all in the head, zoals met zoveel dingen – met baren onder andere ook.
Vraag het mannen, de buik van hun vrouw vinden ze vaak het lekkerste stuk.
De mooiste woorden uit het boek komen nog van Leah, de Masai-vrouw, zegt ze:
- Eve, kijk eens naar die boom!… En zie je die andere boom. Vind je die boom mooi? Of vind je die boom lelijk omdat hij niet op die ene boom lijkt?… We zijn allemaal bomen. Jij bent een boom. Ik ben ook een boom. Je moet van je lichaam houden. Eve, Je moet houden van je boom. Hou van je boom”.

vrijdag 2 november 2007

Boekenbeurs

HOMage - Bo Coolsaet
Help, ik heb mijn vrouw zwanger gemaakt - Kluun
De bekentenissen uit de onderbuik - Marleen Temmerman
Ester Verkest - Kim
Er was Geenszins - Kim
Lelieblank Scharlaken rood - Michel Faber
Ons sexboek - Goedele Liekens
Arno - Gilles Deleux
Vrijages - Pia Fraus
Prik of pleister? - Dr Wördemann
Een beetje troost - Yolanda de vries-Smit
Dady cool - Erik Nieuwenhuis
De nadagen - Jef Aerts
Kinderen met een schisis - Helma Koomen
Waarom is mijn kind een huilbaby? – Eddy Lippens
Het communistisch manifest - Karl Marx en Friedrich Engels
De landweg - Martin Heidegger
Het begrip van de tijd - Martin Heidegger
Werken - A. Achmatova

Rara, welke boeken kocht ik voor mij en welke voor Karel?
Nog niet gekocht: Oude Belgen van Ugo Janssens en een prachtboek waar ik een kwartier in bladerde met gedichten en foto’s over/van bejaarden bij uitgeverij P.
De grote P. van poëzie, ja. Een standje waar de meesten voorbij lopen en ik (te) lang bleef hangen.
- Ik kom terug, zei ik.
Het afraden, zou ik, een bezoek aan de boekenbeurs op een feest-of zondag, maar niet als de deuren nèt opengaan. Kuieren kan dan nog. Anders is het in de namiddag, met hele rijen drommen ze binnen, het moment waarop wij de beurs verlaten. Voor de zoveelste keer.
Op de vooropening, dinsdag was het ook over koppen lopen, maar ik heb het er graag voor over. De geur van boeken, ontmoetingen met het blad, het gezicht achter het blad, kennissen, vrienden, telkens weer het eerste liefje van weleer; succesmanager van nu.
- Ik ben op pensioen, zegt hij met een big smile.
- Pardon?!!!
En dan H., net een bookshop geopend, ik mis het vuur in haar ogen en dan komt het eruit:
- Het is uit sinds een week.
Met de jongens spreek ik om 13.30u af bij Van Halewyck want daar tekent Bo Coolsaet zijn HOMage.
Andere jaren ving geen enkel boek over bejaarden mijn blik, nu kan ik er niet naast kijken.
- Ik sta hier elk jaar aan te schuiven.
Bo lacht, hij kent me onderhand.
Een Deus ex machina. Het juiste boek op het juiste moment.
Hij signeert voor mijn pa en moedigt me aan in het schrijven.
Isabelle is in volle creatie van hààr boek over infertiliteit.
- Je hebt al een klant, schrijf mij maar in je bestand.
En oh ja, ze weet het, ze heeft het gehoord dat 'ik ben er niet meer bij' dat 'ik nu op in m’n eentje werk'.
Ontstellend hoe snel de tamtam werkt.

http://www.boekenbeurs.be