woensdag 31 oktober 2007

Ach Kate

Om 4u sta ik aan je deur.
Nul centimeter ontsluiting en je uit niet eens je teleurstelling, geen zucht, geen vloek ontsnapt je lippen.
Na vier uur werken, vier uur weeën zonder vordering moet je eens goed vloeken, weet je dat niet?
Wat moet ik zeggen?
Ja, ik vind ze de woorden, na zoveel jaar weet je de lichtpuntjes te formuleren.
Ik hoor me zeggen:
-Goed zeg dat je spontaan in arbeid bent gegaan, en kijk, die stugge baarmoederhals is helemaal verweekt!”
Ik hoor me denken:
- Arm schaap, nog de volle 10cm te gaan en al doodmoe, hoe ga je dat volhouden?’
Je moeder ging over haar datum, net als jij, ze moest de baring kunstmatig laten inleiden en onderging een keizersnede. Kost wat kost wou je dat scenario vermijden, alle middelen heb je daarvoor ingezet. Je vroeg een ‘second opinion’, er was kritiek op ons beleid, je vroeg uitstel en je kreeg het.
Ik zei: “Trek alle laden eens open, het moet niet per sé thuis, het kan ook anders en evenwaardig.’t Is de kleine die telt, niet de locatie.’
Bang van het ziekenhuis, bang van inleiden, bang van de naalden en spuiten, bang niet weerbaar te zijn, bang voor een keizersnede, bang voor het leven?
Je benen zijn koud, twee kersenpittenzakjes houden je rug en buik warm, ik leg een deken over je heen en coach je door een wee.
- Ze gaan altijd over, Kate’
Bij ’t afscheid bedank je me nog voor ’t komen. Graag gedaan, zeg ik.

maandag 29 oktober 2007

Gisteren was mijn dochter zwanger

Het was me het weekendje wel. Vermeende gebroken vliezen. Zowel zaterdag als zondag. En beide zwangeren mochten naar huis met een negatief resultaat. De amnionstick bleef lekker oranje gekleurd.
Positief voor hen.
Kan nochtans een dikke spelbreker zijn zo voortijdig gebroken vliezen zonder contracties. Het brengt heel hun scenario in de war. Angstig afwachten of de contracties doorkomen of niet , anders hangt dat zwaard van inductie boven het hoofd. Bijna huppelend verlieten ze mijn huis.

Huppelen deed Saïdja ook met haar dikke buik. Ik moest haar intomen
- Kind, zo stapt een zwangere vrouw niet, hoor!
Terstond hield ze haar pas in. Wou ze per se mijn schoenen aandoen!
- Waar haal je het, je hebt amper een 32, plaagde ik haar
- En jij een 85, mama!
- Kom hier, dat ik een foto maak, wie weet wordt het de enige zwangere foto van je leven.
Blonde krullenbol leek onherkenbaar – van ver toch - ik keek haar bewonderend aan.
Verkleden, het lijkt wel haar favoriete hobby bij de scouts. Er mag geen feestje georganiseerd worden of er hoort een verkleedpartij bij. Dat ze me zou verrassen als een zwangere had ik nooit verwacht.
Met de tot ‘ouwe’ pee in geitenwollen sokken omgetoverde opa-zoon reed ik hen naar de Zaventem voor een scoutsspel. Luchthavenspel. Om ’t er langst onherkenbaar blijven voor de hele scoutsploeg, daar kwam het op aan.
Tijdens de rit vertelt Saïdja dat Tim zich ooit als moslim verkleed had voor dit spel en dadelijk de security op zijn dak kreeg. Hij mocht zich voor de rest van de namiddag niet meer verroeren.
- Mag ik u iets vragen, mevrouw, sprak een onbekende haar aan.
- Bent u soms mijn leidster?

zaterdag 27 oktober 2007

zonder hoofd?

‘Ze ligt al onder de deken. Ze heeft de lange oren van de knuffel opengespreid. Elke avond moet ze mijn baard voelen. Misschien raapt ze daar haar beeld aan: een vrouw in aanzijn. En somt ze de rimpels op, als was ik het telraam van het verval… En terwijl zij zich dagelijks raspt aan mijn baard, het ritueel voor haar nog prachtige slaap, houdt zij mij al uit de mijne….’ Bernard Dewulf column RASP

Rituelen voor ‘t slapen gaan. Wie kent ze niet? Hoe zouden wij vroeger hebben kunnen slapen zonder het ‘kruisje’ van onze pa. Met zijn ruwe duim over ons glad voorhoofd.
- godzegentengodbewaordu.
Ik krijg geen kruisje meer, nu kus ik hèm elke avond slaapwel op zijn telraam-voorhoofd. Liefdevol.
Nacht. Slapen. Geen vanzelfsprekendheid.
Om beurten struinen we beneden, Karel en ik. Pa volgt het vanuit zijn ziekenbed.
En ’s morgens begroeten we mekaar alsof we allen de slaap der slapen achter de rug hadden.

Ontbijt met de weekkranten.
De geur van versgebakken brood zweeft doorheen het huis en doet mijn ingewanden knorren.

* Afscheid van anoniem ‘hummelke’ in Oostende.
- Wie laat er nu zijn baby achter op het strand, zegt 87-jarige Marie verontwaardigd wanneer ze op pa komt passen omdat wij naar een begrafenis moeten. Een suicide. De dorpskerk zit bijna vol.

* Tsjechische ouders ruilen baby’s om. Babyverwisseling op materniteit. De ouders vragen schadevergoeding van het ziekenhuis. Zonder naambandje bij de ouders gelegd waarschijnlijk.Als men dit gemakkelijk, goedkoop en simpel systeem verzuimd is het vragen om vergissing. Geen verwisseling bij ons! : )

* Laat nu net dat naambandje heibel veroorzaken in Italië. Naam van de kleine:‘homosexueel’ als campagnebeeld tegen homohaat. Consternatie alom. Het doet me terugdenken aan de Beneton-schandalen met hun controversiële campagnes.
Baby’s ingezet als strijdmiddel.
Salomon is niet ver af. Kijk naar baby’s en draagmoeders. Een mooi idee dat in een nachtmerrie kan eindigen.
* Zaak baby D. De baby is nog steeds niet terecht bij zijn biologische vader. Het moet je maar overkomen. Jarenlang ‘vrucht’-eloos proberen zwanger te worden. Licht op het einde van de tunnel als iemand zich bereid verklaart je baby te willen dragen. Negen maanden vreugde dat abrupt wordt afgebroken als blijkt dat de baby doorverkocht werd. Doorverkocht. Geld dus. Hoe laag kan een mens vallen.
- ‘Het is heel zwaar voor mij en mijn vrouw. In maart is het drie jaar geleden. Ik had haar toch wel graag kunnen zien en vasthouden’
- ‘Positief is dat de rechtbank ons verzoek tot ontzetting uit de voogdij jegens de Nederlandse pleegouders eindelijk ontvankelijk verklaard heeft.’….
Na drie jaar staat men AL zover.
Ik kan er niet bij. Blij dat hier alles puur natuur ging, vier keer.

* Het lijkt niet slecht te gaan met de Belgische geboortecijfers. Goed zelfs, we zitten dik boven het gemiddelde vergeleken met andere Europese landen (1,47). Wij Belgen krijgen gemiddeld 1,74 kinderen.
Kun je je dat voorstellen? Een 74% kind? Met maar één arm of been? Zonder hoofd?
Of hebben jullie die fantasieën niet bij dat cijfer?

donderdag 25 oktober 2007

hlyvk?q=hlyvk

  • rood maandverband
  • bijgeloof in verband met rode haren
  • eileiders schoon maken met kruiden
  • tafelpoot in anus
  • erps kwerps cosy mosselen
  • tepels sperma au verdoofd
  • geboortedatum anita roddick
  • het kweken van paarden video's
  • snowboardmonitor cursus
  • ingrid naakt
  • het kweken van paarden video’s
  • voedingsgewoontes uit grootmoeders tijd
  • ze gaat gebukt zitten tot je haar bilnaad
  • recept voor gezonde maaltijd voor pasbev
  • vind je dat jongens het gemakkelijker he
  • zwoele gevoelens in mijn buik
  • cursus volgen voor feesten met ballonnen
  • hlyvk?q=hlyvk
  • rozen
  • migraine accompagner
  • plagiocephalie jonge man
  • navelomstrengeling voorkomen
  • rood wir blauw lint
  • bolle buikspieren kwijtraken
  • echt roode rubin prijs
  • recept voor gezonde maaltijd voor pasbev...
  • gescheurd perineum, ontlasting
  • op latere leeftijd vroedvrouw worden..............

Je kan het zo gek niet bedenken. Neem nu hlyvk?q=hlyvk of tafelpoot in anus. Ik heb het met Google te doen. Waarom Google deze zoekopdrachten naar mijn site stuurt is me een raadsel.
Searchstrings. Ofte welke zoekwoorden mensen intypen en door welke toevalligheid ze op mijn site belanden. Het is een kolderlectuur waar ik graag naar surf. Op mijn beurt tik ik dan sommige van die woorden in. Rood maandverband bv. Zo kwam ik bij de Belgische kunstenares Elke Boon uit. Ze heeft al het een en het andere op haar palmares staan, jong als ze is mocht ze al in het SMAK én samenwerken met Germaine Greer!

http://www.elkeboon.be
klik bij 'video' op het vijfde kruisje voor een maandelijks tafereel. Ik smeer het niet uit.

Waar is de placenta?

Voorzichtig draai ik het raffialint rond de gedroogde navelstreng. Straks ga ik het aan de rechtmatige eigenaar terugbezorgen. Als herinnering aan een moment dat nooit uitgewist kan worden.
In minder dan vijf dagen was het mummiedroog. Gemummificeerd voor het leven. Een eigenaardig geschenk, ik weet het. Het wordt met gemengde gevoelens onthaald. Ze zijn er zich niet van bewust wat die vroedvrouw allemaal uitspookt eens dat kind geboren is.
Het is allang een ritueel geworden: placenta nakijken na de geboorte, een stuk van de navelstreng afknippen en dat op de binnenkant van de verpakking – owv de ‘boterlaag’ - van de steriele handschoenen te drogen leggen. Ergens hoog, buiten handbereik van kindjes of katten. Ik meen nog nooit vergeten te hebben dat stuk navelstreng terug op te vissen van op de kast. Een goede truuk is het papier even over de rand te laten uitsteken.
Nu ik bezig ben met de versiering ervan schiet me plots te binnen dat ik de placenta nog niet begraven heb!
Snel begeef ik me naar het waskot waar ik de placenta in een kom achterliet.
Nee, niets te vinden. Zouden de katten ermee gaan lopen zijn? Maar dan had ik toch minstens een bloedspoor op de grond gevonden. Want bloeden doet ie, een placenta.
Op een dag was mijn diepvriezer stuk en liep er bloed in straaltjes uit de deur.
Nee, het was geen ontdooide steak, wel een placenta die ik blijkbaar niet efficiënt genoeg had ingepakt.
- Karel, heb jij de placenta begraven?

The story of the vanishing placenta.
Eens de jongens van ‘t school zijn hoop ik het eindelijk te weten. Misschien waren ze overijverig en hebben ze de placenta er in één worp aan toegevoegd toen ze die dode rat begroeven?
Yolan weet van niets maar Loammi wijst me de plek aan waar hij meende de placenta laatst gezien te hebben.
Net tegenover het rek waar ik die placenta meende geplaatst te hebben.
De sorteerkartons! Ik haal me een paar plastiek handschoenen, je weet maar nooit.
Het PDF-gerief in de blauwe zak, de rest in een zwarte voor het containerpark.
Niets.
Papier en karton dan maar.
Jakkes, op de bodem bemerk ik de beschimmelde moederkoek in het grijze teiltje.
Met de katten in mijn kielzog spoed ik me naar de tuin. Vul de gieter met regenwater, pak spade en haal al mijn krachten boven om tussen de wortels van de lork een toch iets diepere put te graven.
Hups, met een ferme geut water vliegt de moederkoek op een oneerbiedige manier de put in. Snel aarde erover, de poezen lonken.
Vaarwel, spiegelbeeld.
- En, hebt g’em gevonden? Vraagt pa bezorgd.
Pfff, iedereen opgelucht hier thuis!
Karel neemt zich voor die taak op zich te nemen bij de eerstvolgende geboorte.
Hij deelt mijn moederkoek- sympathieën niet. Op de opendeurdag weigerde hij een stuk placentapaté te proeven.
Ongelooflijk toch!

woensdag 24 oktober 2007

Het drie stappen plan

Ik had het al meegemaakt, meer dan eens. Beschreven ook. Hoe ik toen mijn woorden moest wikken. Die tijd is voorbij. Ik ken ze. De woorden. De situatie.
Ze zit aan tafel, gezellig keuvelend met man en vriendin bij een tas koffie. Al vijf uur weeën, ze zucht er een weg en herneemt het gesprek. Ja, gezellig, zeker zo middenin de nacht ondanks de kou die bijt.
Even tot de orde roepen want er is nog werk aan de winkel.
Een derde kind, een makkie? Ontsluiting is er nauwelijks te voelen.
Handelen, Leen, zonder bruuskeren.
Stap één: vrouw isoleren. Uit die keuken, in de badkamer.
Stap twee: warmte. Verwarming hoger, houtkachel aan.
Stap drie: relaxatie tussen de weeën, slapen zal ze, al is het voor twee minuten. Bad laten vollopen.
Vrouw in bad, entourage weren uit de badkamer, info geven hoe ze in de ban van de arbeid kan geraken. En last but not least: jezelf ook terugtrekken.
Geen drie uren later perst ze haar kind eruit; 4140 gram zonder knip of scheur .
Er was geen camera om het ultieme moment vast te leggen, de batterijen waren niet opgeladen.
It’s all in the head.

zaterdag 20 oktober 2007

Een zoon voor diep-rood

- Ik heb in de spiegel mijn gezicht gezien van op mijn sterfbed, zegt hij. Hij knikt ernstig naar Sander en mij. Sluit zijn ogen en zucht.
- We snappen dat je verdriet hebt, pa. Het huis heeft een koper, twee zelfs, het wordt nu zeker verkocht.
- Ik wou er sterven.
- Het lot heeft anders beslist, je val heeft je hier gebracht.
- Geef me je glas eens.
Met moeite brengt hij het naar zijn lippen, blijft halverwege haperen.
Je moet blind zijn om zijn regressie-depressie niet te zien.
- Je bent met je gat in de boter gevallen, zegt het bezoek. Dat weerlegt hij niet, hij weet dat hij op zijn wenken bediend wordt. En daar gaat het ook niet om. Te plots losgerukt uit zijn biotoop, hij had willen afscheid nemen. De poezen en zijn kippen hier in de tuin ten spijt, het kan niet baten.
Het lichtend herfstzonnetje dat elk weekend de tuin in glans zet. Zodra het warm genoeg is zetten we hem in een relax buiten, met veel dekens en kussens rond zich. Dan springen de poezen blij op zijn schoot. Verleden week nog vier. Maar zoals het verhaal van de kleine negertjes blijven er van de zeven maar twee meer over - toevallig zijn poezen.

En toch zag ik onlangs weer vreugde in zijn ogen. Toen ik ’s avonds laat met de baby naar zijn bed kwam.
- Is’t nog niet geboren? Vroeg hij ’s morgens nadat de zwangere een uur in huis was.
Pas twaalf uur later kreeg ze het op de wereld gezet. Haar zoon. Gezond en wel. Een vier-kilo-baby.
Hij stak verlangend – bevend zijn hand uit naar het versgeboren wicht. Een glimlach verscheen op zijn gelaat. Hij was er weer, zoals we hem altijd gekend hebben. Hij sprak de baby rustig toe. Een mens verleert dat nooit.
Het huis zinderde van geluk die avond.

Een heel verschil met de namiddag, toen ik hem een uur lang boven het krantenartikel zag zitten kijken.
- Hij is toch gestorven, Karel Hemmerechts. Ze hebben hun huis in Strombeek verkocht en zijn op een appartement gaan wonen. Een dorpsgenoot, meer dan 10 jaar jonger dan hij. Hij ziet ze allemaal vertrekken en hoopt dat hij binnenkort ook mag gaan.

vrijdag 19 oktober 2007

hlyvk?q=hlyvk

rood maandverband
bijgeloof in verband met rode haren
eileiders schoon maken met kruiden
tafelpoot in anus
erps kwerps cosy mosselen
tepels sperma au verdoofd
geboortedatum anita roddick
het kweken van paarden video's
snowboardmonitor cursus
ingrid naakt
het kweken van paarden video’s
voedingsgewoontes uit grootmoeders tijd
ze gaat gebukt zitten tot je haar bilnaa
recept voor gezonde maaltijd voor pasbev
vind je dat jongens het gemakkelijker he
zwoele gevoelens in mijn buik
cursus volgen voor feesten met ballonnen
hlyvk?q=hlyvk
rozen
migraine accompagner
plagiocephalie jonge man
navelomstrengeling voorkomen
rood wir blauw lint
bolle buikspieren kwijtraken
echt roode rubin prijs
recept voor gezonde maaltijd voor pasbev...
gescheurd perineum, ontlasting
op latere leeftijd vroedvrouw worden..............

Je kan het zo gek niet bedenken. Neem nu hlyvk?q=hlyvk of tafelpoot in anus. Ik heb het met Google te doen. Waarom Google deze zoekopdrachten naar mijn site stuurt is me een raadsel.
Searchstrings. Ofte welke zoekwoorden mensen intypen en door welke toevalligheid ze op mijn site belanden. Het is een kolderlectuur waar ik graag naar surf. Op mijn beurt tik ik dan sommige van die woorden in. Rood maandverband bv. Zo kwam ik bij de Belgische kunstenares Elke Boon uit. Ze heeft al het een en het andere op haar palmares staan, jong als ze is mocht ze al in het SMAK én samenwerken met Germaine Greer!
www.elkeboon.be
klik bij 'video' op het vijfde kruisje voor een maandelijks tafereel.
Ik smeer het niet uit. Blog Image

Ik ben gelukkig want... (bis)

* Het net stopte met regenen toen wij naar de bakker wilden gaan
* Mijn man mij alle dagen insmeert met allerlei zalfjes
om de uitslag wat te verzachten
* ik de baby nu alle dagen voel bewegen
* De laatste fase van de verbouwingen is ingegaan
* ik eindelijk dat klusje heb opgeknapt
dat al zo lang was blijven liggen
* Mijn man alle dagen zegt hoeveel hij van me houdt
* Mijn nicht graag meter wil worden van de baby
* Arthur zo flink is dat de men zegt: 'Wat een braaf kindje'
* ik dat boek heb gevonden waar ik al zo lang naar op zoek was
* Mijn man besloten heeft om zelf bij de kinderen te blijven,
zodat ik één keer per week 'iets anders' kan gaan doen

Groetjes,Inge


Een ander 'ik ben blij want'-lijstje dat me aangenaam verraste. Eentje van Inge. Bij momenten kan zo'n lijstje heel opbeurend werken. Moed geven. Als 'het' stilaan naar je hoofd begint te stijgen en je denkt: dit is de limiet, meer kan ik niet dragen. Dan kan zo'n lijstje van zwart iets wits maken. Jawel hoor. Grenzen kan je blijven verleggen. Een goede truc bij mij is 'zie eens wat je allemaal kan'. En dan som ik op: zelfstandig ademen - ja, je moet beginnen bij 't begin - dan vergelijk ik mezelf met comateuze patiënten want dat lijkt me het ergste. Totaalverlamming lijkt me ook afschrikwekkend. Dus: stappen! Ik kan bewegen wanneer ik dat maar wil. Als dat geen gunst is. Met hangend of opgeheven hoofd. Daar kies ik zelf voor.

Poetsen? Een sleur? Juist en dat tot het einde van ons leven, samen met de was en de plas. Maar poetsen is ook een veredelde vorm van lichaamsbeweging. Ik ben in beweging, denk ik dan. Ik kan dat nog allemaal. Heerlijk. Er komt misschien een dag dat ik afgunstig zal kijken naar een poetsvrouw terwijl ik geïmmobiliseerd ben door een of ander syndroom..

Zo haal ik me er steeds door, door me te spiegelen aan iets ‘erger’.

Ieder zijn manier. Een lijstje werkt ook.

woensdag 17 oktober 2007

Vroedvrouw opent eerste echobureau in België

'Zelfs een bakker mag echografieën maken'
LOMMEL - 'Tijdens je zwangerschap durf je niet elke week een echo te laten nemen', zegt vroedvrouw Marita Vanden Boer. Ze opende daarom het eerste echobureau in Lommel. 'Om vrouwen op hun gemak te stellen', zegt ze.

'Ik heb een miskraam gehad, ben opnieuw zwanger en maak me ontzettend veel zorgen', zegt Isabelle. Zij is op bezoek bij het eerste echobureau in ons land. 'Ik kom dan ook elke week langs om zeker te zijn dat het kindje nog leeft.' Isabelle durft niet elke week bij haar gynaecoloog binnenspringen.

'De drempel is daar toch veel hoger. En het duurt dikwijls meer dan twee weken vooraleer je op consultatie mag. Een gynaecoloog heeft het vaak te druk.'

Vroedvrouw Marita Vanden Boer neemt naar eigen zeggen wel ruimschoots de tijd om driedimensionele foto's en filmpjes te maken. 'Ligt het kindje niet goed en kan je moeilijk foto's maken, dan mogen ouders zelfs een wandelingetje maken en terugkomen zodat het kindje dan mooier ligt.'

Marita Vanden Boer mag volgens de Belgische wet enkel foto's maken. 'Medisch advies is uit den boze', zegt Johan Van Wiemeersch, gynaecoloog en woordvoerder van de Vlaamse Vereniging voor Obstetrie en Gynaecologie. 'Ik zeg dit met opzet ironisch: mevrouw is pretfotografe. Of zij nu vroedvrouw of bakker is, ze maakt gewoon plaatjes en eigenlijk mag iedereen dat doen. Je mag hier bij wijze van spreken een echomachine op de hoek van de straat zetten. Maar je mag absoluut geen medische consultaties houden, dan ga je je boekje zwaar te buiten.'

Marita Vanden Boer: 'Mag ik geen medisch advies geven? Maar wat is medisch advies? Ik heb 19 jaar ervaring als vroedvrouw in verschillende ziekenhuizen, dus als een zwangere vrouw een vraag heeft, zal ik die beantwoorden. Als ik zie dat een kindje niet genoeg groeit of in de problemen komt, zeg ik de klant dat ze bij de gynaecoloog moet langsgaan. Het is wel zo dat niet alleen ik het kindje via de echo opvolg. Elke klant moet ook een gynaecoloog hebben.'

Marlene Reyns, voorzitter van de Vlaamse Organisatie van Vroedvrouwen, blijft toch uiterst wantrouwig. 'Een vroedvrouw mag echografieën uitvoeren als ze een bijzondere opleiding heeft gevolgd. En die hebben we nog niet in België.' Vanden Boer volgde haar opleiding in Nederland en beweert dat ze die wel in België mag gebruiken. 'Ze wandelt op een dunne lijn', aldus gynaecoloog Van Wiemeersch.

Maar snapt hij vrouwen die vaak bij de gynaecoloog willen langs gaan en daarvoor niet om de haverklap het ziekenhuis willen binnenstappen? 'Natuurlijk. Maar die vrouwen mogen altijd bij de gynaecoloog langskomen, we zullen altijd tijd vrij maken. Ach, ik vergelijk mevrouw met haar echobureau liever met een kaartlezer of een astroloog.
Het zal een stille dood sterven.'


-Ik kom dan ook elke week langs, zegt de bezorgde zwangere vrouw.
-Elke klant moet een gynaecoloog hebben, waarschuwt de Nederlandse vroedvrouw.
-Het zal een stille dood sterven, orakelt de gynaecoloog.
En nog: "We zullen altijd tijd vrij maken."

zaterdag 13 oktober 2007

Een extra passagier

"Vrijdagnacht, om twee uur werd Daniëlla geboren op 24°34' noorderbreedte en 7°15' oosterlengte, boven de Sahara.

Toevallig waren twee artsen aan boord.
Bij gebrek aan een badje kreeg Daniëlla een wasbeurt in een zilveren champagne-emmer. Om het kindje warm te houden, drukte één van de hostessen het twee uur lang tegen haar lichaam. Daarna was de moeder in staat om het kind te voeden. Omdat de bestemming van het vliegtuig Brussel was, is Daniëlla geboren op Belgisch grondgebied. De baby werd dan ook aangegeven in Zaventem.
Tot het einde van vlucht moest de moeder plat blijven liggen. Onmiddellijk na de landing werd ze overgebracht naar het Saint-Luc-ziekenhuis in Brussel, waar de vader haar opwachtte.
De vader is de 76-jarige Celestin Mpapa.
Vrijdag landde ze in België. Voor de eerste keer.
'Ik was hier nog nooit. Ik heb zelfs het huis nog niet gezien waar ik straks ga wonen.

Wivine kijkt door het raam in het ziekenhuis en merkt op: 'Er zijn wel weinig dieren in België. Ik lig hier nu al de hele dag te kijken en zag nog geen enkele vogel'. Toch zal het voor onze dochters beter zijn om hier op te groeien.
Brussels Airlines heeft vragen bij het attest van de Congolese artsen. - De artsen die Daniëlla ter wereld brachten, vonden niet dat ze eruit zag als een 26 weken oude baby', zegt woordvoerder Geert Sciot".

Ik had er bij willen zijn.


donderdag 11 oktober 2007

Inventieve baringshouding

Slapen gaan en zeggen “Vannacht gaan ze me bellen”.
Het bestaat. Daar moet ik geen schietgebedjes voor doen zoals een ex-collega me ooit toevertrouwde.
Hij belt. Vliezen gebroken en weeën.
Zij glijdt het bad in en zegt nooit meer te willen bevallen.
Nochtans vindt ze een nieuwe baringshouding waar ik vol van ben.

Het doet me terug grijpen naar het boek Gentle Birth Choices van Barbara Harper.
Eigenlijk heb ik een hekel aan lezen in een vreemde taal maar voor het goede doel wil ik een efforke doen.
Een leuk gesprek had ik met haar in ’95 tijdens het Waterbirth Congres in London.
‘To Leen. Thanks for caring for mothers and babies’ was de opdracht die ze me richtte.
Mooi toch. Wat het signeren van mijn boeken betreft: ik vond het soms een hele opgave iets zinnigs neer te pennen. Mensen willen meer dan ‘Van harte, Leen’.
Eénmaal ben ik overijverig geweest. Na de uitgave van mijn eerste boek vroeg mijn moeder een exemplaar voor tante Maria.
- Welke van de vier, ma? Ah die.
Een hele litanie schreef ik op het eerste blad. Bleek achteraf dat ze het boek had willen schenken!
Kon niet meer natuurlijk, een te persoonlijke noot.

Pagina 18 was het - ik vind het snel terug in Barbara’s boek :
The past president of the International Association of Obstetricians and Gynaecologists, Dr. Roberto Caldeyro-Barcia, has stated:
“Exept for being hanged by the feet, the supine position is the worst conceivable position for labor and delivery”. (1)
Het boek Baren van Stichting lichaamstaal zingt hetzelfde refrein. Meer nog, daar lijkt maar één baringshouding correct te zijn: de verticale. Ik heb nog lezingen gegeven om die houding te bezingen. Er waren zoveel voordelen maar nergens in dat boek – ook niet op de achterflap - kon ik de keerzijde van de medaille vinden. En hangt er niet aan elke plus een min? Na een praktijk van jarenlang rechtop baren heb ik ze onderhand beet.
Ook ik was een fervent aanhanger van de verticale houding tijdens arbeid en bevalling. Nog steeds, maar nu minder als baringshouding. Men zal het weer niet wetenschappelijk van me vinden om hier wat bevindingen te stellen, ik geef toe, proefondervindelijk, recht uit de praktijk – maar wel een veel toegepaste.

1. Een uitgeputte vrouw perst beter al liggend, zo kan ze nog recupereren tijdens de weeënpauzes.
2. Een gestuwde vulva scheurt dieper in. Gestuwd door het te lang zitten op de baarkruk.
3. Haal baarkruk weg eens het kruintje zichtbaar is! De rest is in principe piece of cake dus kan de baring evengoed op een andere manier beëindigd worden: hand -en knie, rugligging, zijligging, eender hoe; zoek een stabiele baringshouding.

Wat deed ‘zij’?
Van het persen op de baarkruk met haar rug pal op manlief’s buik liggen die op zijn beurt op het bed geduwd werd. Is dat duidelijk genoeg voorgesteld? – ik heb er geen foto van. Even toelichten: hij zat aanvankelijk op bed met tussenin zijn benen de barende op een baarkruk. Ze strekte zich na een perswee languit. Hij verloor zijn evenwicht en ‘viel’ op het bed met haar erbovenop. Liggend op bed, met haar voeten nog aan de grond gaf ze haar baby prijs.
Een kleine scheur als resultaat. Het perineum werd op die manier minimaal opengerokken. Je kan het vergelijken met een staande bevalling waar ik toen ook dat voordeel van inperking van scheuren opmerkte.
Zij gelukkig en ik niet minder!
- Ik heb dus eigenlijk een droombevalling gehad?
Ik zei niet nee.


(1) Dr. Roberto Caldeyro-Barcia, et al; “Effects of Position Changes on the Intensity and Frequency of Uterine Contractions during Labor”, American Journal of Obstetrics and Gynecology 80 (1960): 284-9.

woensdag 10 oktober 2007

kayak rigid

Pa gaat zijn vierde week in, we wennen met z’n allen. Ik loop het huis rond, ruim hier en daar op, vul een papier in, sorteer, doe was en plas under his all seeing eyes. Not gazing : )
Tijd voor de PC is sterk gereduceerd, hij begrijpt niet wat er daar allemaal te doen valt en gezien zijn ziekenbed met zicht op tuin ook naast de PC-tafel staat begeef ik me enkel voor het hoogstnodige naar dat internetmachien, want:
- Leen, als je nog eens tijd hebt, wil je dan….?
Hij heeft geluk dat ik hem graag zie. Tijdens die dagelijkse jobkes hoor ik hem graag met Karel praten, in 't Westvloams. Flarden vang ik op over de kinders, de kust, Oostende, boten….. Mijn gedachten dwalen af naar zijn boot.
Boten, want hij heeft er verscheidene gehad. Nog eventjes hangt de vergane-glorie-kano in de garage van het ouderlijk huis. Bij welke van de vier dochters zal die trofee terechtkomen eens 't huis verkocht is?
Gespiesd als totem in mijn tuin?

Drie jaar geleden bezorgde Willem, mijn kozijn én petekind van mijn vader, ons een verrassing van formaat op het 90ste verjaardagfeest van pa.
Op de zolder van zijn moeder - de enige zus van pa die ook de haarlok van Jane had bewaard - trof hij in een oude kartonnen doos een hoop vergeelde papieren aan. In plaats van ze voor de papierafval te sorteren was hij erin gaan neuzen. In een verkleurde map vond hij een heus:
‘Brevet d’Invention pour : Kayak rigid’ délivré par M. J. P. M à Courtrai le 30 septembre 1943 à 11 heures 30’!
Een tiental officiële papieren met zegels en stempels én een bouwkundig plan voor een nieuwe kayak. Ooit had ik wel gehoord dat mijn vader-ingenieur een nieuw soort boot had uitgevonden. Maar aangezien eigen stoef stinkt, was dit bij een gerucht gebleven. En een gerucht zou het gebleven zijn indien pa deze papieren zelf bijgehouden had. Want moeder bezat een eigenaardige microbe: de verbrandingsmicrobe. Schoolrapporten, tekeningen, schoolboeken -en schriften van de vier kinderen, het eindwerk van Jane over een arbeiderswijk in Kortrijk, de hele stripreeks van 'Eric de Noorman', gewoon alles moest eraan geloven..
Willem bewees met zijn bundeltje papieren dat de legende waarheid was.
Alleen een patent aanvragen had pa-lief over ’t hoofd gezien.
Een mens kan niet perfect zijn.

Willem Bruynooghe
www.karamellosofie.be

zaterdag 6 oktober 2007




Ja, ik zou meer willen schrijven, vertel ik haar en ook: ik hou me in.
Ik merk het, zegt ze, je taal is basic maar je kunt er een boel mee vertellen, ik lijk wel een toeschouwer in je leven als ik je blog lees.

En toch is er zoveel waar ik niet over schrijf…
Over dat derde van ons leven dat we in de slaapkamer doorbrengen bijvoorbeeld, zouden moéten doorbrengen want bij mij is dat een vierde. Slaapkamerstory's. Wat doet een mens in een slaapkamer? Ik laat het aan jullie verbeelding over, maar ik durf hier gerust te stellen dat ik elke avond naar dat moment uitkijk. Het moment dat we ons gaan neerleggen. Neerleggen bij ’t feit dat de dagtaak er eindelijk opzit. Duimen dat de kinderen op tijd het licht uitdoen, pa in zijn bed blijft liggen, enz....
Tegelijkertijd ook benieuwd wat de nacht gaat brengen: slapen, lezen, stomende seks of een telefoon van een barende? Het is elke nacht een vraagteken.
Je moet van je vraagteken al eens een uitroepteken maken.

Gisterenavond heb ik Karel verrast met een spelletje.
Een tijd geleden, tijdens mijn sabbatical deed ik dit voor het eerst met een groep mensen in een Nederlandse ashram. Sindsdien heb ik het nooit meer toegepast, ik weet ook niet waarom het plots weer in me opkwam. Je hebt er wel licht bij nodig. Ik klikte de leeslamp aan, instrueerde de wekker van mijn GSM op 10 minuten. In kleermakerszit - dat was het moeilijkste stuk voor zijn MS-benen merkte ik - tegenover mekaar.
En dan: mekaars handen vasthouden. Je zegt niets gedurende tien minuten terwijl je mekaar onafgebroken recht in de ogen kijkt. Zwijgen en kijken.
Eyegazing – oogstaren, heet het. Moet je eens doen. Bizar wat je in mekaars ogen ziet. Natuurlijk hoort er een evaluatie bij. Wat zag je? Wat voelde je erbij, waarom? Ik zag en voelde veel maar ontdekte ook dat ik vooral veel WOU zien.

Eyegazing

Ja, ik zou meer willen schrijven, vertel ik haar en ook: ik hou me in.
Ik merk het, zegt ze, je taal is basic maar je kunt er een boel mee vertellen, ik lijk wel een toeschouwer in je leven als ik je blog lees.

En toch is er zoveel waar ik niet over schrijf…
Over dat derde van ons leven dat we in de slaapkamer doorbrengen bijvoorbeeld, zouden moéten doorbrengen want bij mij is dat een vierde. Slaapkamerstory's. Wat doet een mens in een slaapkamer? Ik laat het aan jullie verbeelding over, maar ik durf hier gerust te stellen dat ik elke avond naar dat moment uitkijk. Het moment dat we ons gaan neerleggen. Neerleggen bij ’t feit dat de dagtaak er eindelijk opzit. Duimen dat de kinderen op tijd het licht uitdoen, pa in zijn bed blijft liggen, enz....
Tegelijkertijd ook benieuwd wat de nacht gaat brengen: slapen, lezen, stomende seks of een telefoon van een barende? Het is elke nacht een vraagteken.
Je moet van je vraagteken al eens een uitroepteken maken.

Gisterenavond heb ik Karel verrast met een spelletje.
Een tijd geleden, tijdens mijn sabbatical deed ik dit voor het eerst met een groep mensen in een Nederlandse ashram. Sindsdien heb ik het nooit meer toegepast, ik weet ook niet waarom het plots weer in me opkwam. Je hebt er wel licht bij nodig. Ik klikte de leeslamp aan, instrueerde de wekker van mijn GSM op 10 minuten. In kleermakerszit - dat was het moeilijkste stuk voor zijn MS-benen merkte ik - tegenover mekaar.
En dan: mekaars handen vasthouden. Je zegt niets gedurende tien minuten terwijl je mekaar onafgebroken recht in de ogen kijkt. Zwijgen en kijken.
Eyegazing – oogstaren, heet het. Moet je eens doen. Bizar wat je in mekaars ogen ziet. Natuurlijk hoort er een evaluatie bij. Wat zag je? Wat voelde je erbij, waarom? Ik zag en voelde veel maar ontdekte ook dat ik vooral veel WOU zien.

vrijdag 5 oktober 2007

Yuppie

Veertien dagen na het zes-weken consult komt ze Joke, de student oppikken voor de babymassage bij Alinoë.

Hoogopgeleid is ze wel. Carrièrevrouw zou ik het niet benoemen maar ze gaat het maken. Knap is ze bovendien. Some people have it all, bedacht ik toen ze zich voor ’t eerst op de raadpleging meldde, maanden geleden.
In theorie wist ze het zelf allemaal en toch wou ze een vroedvrouw raadplegen om de vragen te durven stellen die elke zwangere zich stelt. De vragen waarmee je je gynaecoloog niet lastig wil vallen.

Elke vier weken kwam ze over de vloer. Ik zag haar buik groeien terwijl ze zich zonder morren aan haar zwaar verantwoordelijke job overgaf.
De baby ging in stuit liggen en liet zich keren door de vaardige handen van Prof.. M. Hanssens een paar weken voor de D-day. De telefoon ’s nachts. Weeën, wat anders. Nu ook weer werden die keurig opgevangen, ik voelde me bijna overbodig, ze had er controle over. Het ging zo goed vooruit dat ik ze redelijk snel doorstuurde naar het ziekenhuis waar ze wou bevallen. In de wagen stuurde ik haar nog snel dit SMS-je:
‘je mag ook klagen
Ze had het pas na de geboorte gelezen, zei ze.
De geboorte? Eén om ‘U’ tegen te zeggen. Haar eerste kind kunnen baren zonder epidurale verdoving, op een natuurlijke manier én last but not least zonder knip of scheur!
Il faut le faire. Tegenwoordig is dat een unicum. Ze werd er meermaals voor geprezen in het ziekenhuis.
Laat dan de borstvoeding ook nog eens goed lopen en je hebt het plaatje van de perfecte vrouw-moeder.

Tot ik ze weerzag op 6 weken. Ze hield zich kranig recht, liep met haar emoties niet tentoon, vertelde kalm het verhaal van de baby die amper sliep…..
Uitgeput was ze.
We hadden het over inbakeren, een dringende behandeling bij de cranio-sacraal therapeut of osteopaat, de drie RRR-en (de ouwerwetse rust-reinheid-regelmaat triade) en over zoveel meer.

En hoe is’t? Vraag ik hoopvol.
- Stukken beter, hoor ik ze opgelucht vertellen
- Ik ben de Pacco, een bakerdoek gaan kopen, we bakeren hem dagelijks in, we zijn bij de osteopaat geweest, ik ben wat meer thuisgebleven en dat alles samen heeft veel veranderd. Hij is content en wij zeker. En: oh, ja Leen, ik heb nog iets geleerd: klagen. Dàt brengt pas zoden aan de dijk.

donderdag 4 oktober 2007

In mijn inbox gevallen

Het mocht van haar, dit mailtje plaatsen, ze had niets te verbergen, zei ze


Hoi Leen,

't Is alweer een tijdje geleden hé! Hopelijk gaat alles goed met je. Ik volg je reilen en zeilen via je blog, echt wel leuk om lezen hoor...

Ondertussen is onze Floris drie weken en half oud en hij doet het fantastisch! Alhoewel ik dat niet meer verwacht had, heeft hij ons dagelijks ritme toch danig in de war gebracht. Ik had eigenlijk verwacht dat je zo'n vijfde gewoon kon laten opgroeien samen met de anderen. Blijkt dus niet te kloppen. Hij eist zijn eigen, specifieke plaatsje op in het gezin. Ik moet bijvoorbeeld niet proberen om met de andere gezinsleden aan tafel te gaan zonder hem op schoot te nemen. Durf ik dat wel, dan brult hij geheid de hele buurt bijeen. Nu is dat nog grappig natuurlijk, maar binnen een jaar gaan je oren daarvan tuiten. Maar goed, hij heeft uiteraard recht op zijn eigen plaatsje, zijn eigen tijd met mama, zijn eigen wensen én eisen!

In tegenstelling tot de oestrogeenbommetjes die hem vooraf gingen, doet hij het als testosteronpakketje heel wat beter op gebied van eten en slapen. Hij huilt als hij honger heeft en laat de borst ook meteen weer los als hij verzadigd is. Ook 's nachts houdt hij zich netjes aan dit schema. Zijn zussen hadden daar indertijd andere gedachten over. Die gingen er vanuit dat ik een wandelend buffet was waar ze ten allen tijde beroep op konden doen. Neen hoor, op dat gebied kan Floris als voorbeeld dienen voor al die hem nog zullen volgen....

En dan hebben we het over de anticonceptie hé. Jongens, dat heeft hier de laatste weken al voor duchtig wat traantjes gezorgd. Tijdens de zwangerschap heb ik mezelf gedurende al die tijd aangepraat dat het beter was om me te laten steriliseren. Jan vond dat niet nodig, een spiraaltje kon ook voor hem. Hij was het trouwens die aangaf geen kinderen meer te willen gezien zijn leeftijd én het feit dat hij het wat druk begon te vinden in huis. Tja, dacht ik, dan maar meteen definitief hé. Stel dat ik met een spiraaltje alsnog zwanger word, dan kan je het niet meer terugsturen hé (gelukkig maar)!

Maar goed, na die laatste babbel met jou, besloot ik dus om me toch niet te laten steriliseren. Stel dat Jan in een vlaag van zinsverbijstering toch toestemde in een volgend kind.... Dan stond ik daar met mijn gesloten fabriek. Niet dus. Nu ja, een spiraaltje zie ik ook niet zitten. Zo'n lichaamsvreemd materiaal in je lijf, ik ben er echt niet voor te vinden. En ik denk al net zo over de pil. Het condoom dan maar? Daar had Jan wat theorietjes over met als eindconclusie dat dat ook geen oplossing bleek. Moest hij zich dan maar laten steriliseren? Dat bleek een ontzettend gevoelig onderwerp. Wat als dan heel zijn "mechanisme" om zeep zou geholpen worden. Tja, ik had al snel door dat het geen zin had om op die piste te blijven doorgaan. We hadden dus geen oplossing. Bovendien zei Jan dat hij misschien later toch nog wel een kind wou. Ja hallo?! Hoe onrechtvaardig! Dat gaf mij meteen weer hoop, terwijl ik duidelijk aanvoelde dat het voor hem genoeg geweest was. Maar goed, ik weet zeker dat we ons ook uit impasse kunnen wurmen, mét of zonder verdere gezinsuitbreiding.

Oh ja, onder het motto 'jong geleerd is oud gedaan', heb ik vannacht de eerste slow gedanst met mijn zoon. Hij werd wakker om te eten en vond dat hij na zijn maaltijd nog niet meteen opnieuw onder de wol moest. Dan maar van de nood een deugd gemaakt en op de melige muziek van Lionel Richie de nacht ingedanst. Hij viel als een blok in slaap!

Zo, je leest het Leen, het gaat er hier niet anders aan toe dan in een ander "chaotisch" gezin. Iedereen krijgt hier op tijd en stond liefde en aandacht.

Ik bel je nog wel tegen de tijd dat Floris zes weken is. Dan kan je die prachtzoon van me nog eens bewonderen!

Groetjes en tot binnenkort

maandag 1 oktober 2007

Een kleine teen

Het kan niet anders dan dat ik nog zal schrijven over pa. Sinds een week maakt hij deel uit van mijn leven, op een heel ander manier dan voorheen. De vraag wanneer hij bij me dacht in te trekken is overbodig geworden.
Losgerukt uit zijn biotoop is hij willens nillens hier terecht gekomen. Invalide.
Hij moest eerst nog eens vallen. Dan pas was het duidelijk dat het niet anders kon.
Ik lepel zijn yoghurt, verschoon zijn bed hier in de veranda, in het centrum van het huis. We kunnen er niet omheen, hij neemt ruimte in, vraagt tijd en aandacht. Van de caravan is al lang geen sprake meer, ze staat er in de tuin als stille getuigenis van wat ooit een goedbedoeld plan was. Goed ter been wel te verstaan. Misschien voor volgende zomer, na een lange revalidatie.

Ik zeg hem dat ik consultaties ga doen.
Hier? Vraagt hij.
Nee, in mijn bureau.
Dus wenst hij eerst nog zijn bril, de krant, ’t gebit in het potje.
Ik zie hem zijn linkerhand – in verband – al aardig gebruiken.
Begeef me naar de eerste zwangere terwijl pa met Karel een discussie aanvat over de toekomst van België.
Hoeveel formateurs hebben we nu al gehad? En wat met Brussel? Een statuut als dat van Hong Kong?

Nee, dan gaat het er in mijn praktijk vredig aan toe. Wars van alle wereldproblematiek doet elke zwangere haar verhaal. De benen, de buik, de rug, de baby…
Ik aanhoor het als muziek, leg mijn handen op de grote welving tot ik de totale relaxatie doorheen mijn vingers ervaar. Luister naar vertrouwd ritme van de harteklop, haal mijn lintmeter boven en bewonder de groei van het kind.
Allemaal anders zijn ze, stuk voor stuk. Groot, klein, dik, dun, rood, bruin, ontspannen, gestresst, haastig, rustig, depri, happy, introvert, extravert… maar allen verwachten ze veel van dit kind, van de bevalling, van hun vroedvrouw. Hopen ze dat je al hun wensen zal waarmaken.
En dan maak ik ze wakker. Ik ben geen fee die hun het ultieme kan garanderen. Wel een gewone vroedvrouw die hun verlangens door en door kent en die bereid is samen met hen een weg te vinden naar het kind.
Meestal kunnen we achteraf knikken dat het goed was, soms loopt het anders.
Ik weet het nooit op voorhand al heb ik soms een kleine teen die me waarschuwt. Dat wel.